Gerhard Lehmbruch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gerhard Lehmbruch ( 15 kwietnia 1928 w Królewcu12 czerwca 2022 w Tybindze ) był niemieckim politologiem .

Życie i praca [ edytuj | edytuj źródło ]

Gerhard Lehmbruch urodził się jako najstarszy z trójki dzieci protestanckiego pastora Wernera Lehmbrucha i jego żony Erny z domu Müller. Dorastał w Klein-Dexen w Prusach Wschodnich do szóstego roku życia , zanim rodzina przeniosła się do Rehhof w Prusach Zachodnich niedaleko Marienwerder . Po krótkiej służbie wojskowej zimą i wiosną 1945 r. Lehmbruch uzyskał maturę w Weferlingen w 1947 r. i rozpoczął studia teologii i filozofii protestanckiej w Kolegium Kościelnym w Berlinie-Zehlendorf . Po przeprowadzce na uniwersytety w Getyndze i Tübingen ukończył studia w Berlinie w 1952 r. pierwszym egzaminem do służby kościelnej. Następnie wyjechał na rok na Uniwersytet w Bazylei jako studia podyplomowe . [2]

Od 1953 do 1954 Lehmbruch był asystentem naukowym w katedrze nauk politycznych profesora Theodora Eschenburga na Uniwersytecie w Tybindze. Następnie studiował nauki polityczne, historię Europy Wschodniej i socjologię w Paryżu i Tybindze w latach 1954-1959 . W 1962 obronił doktorat w Tybindze na temat francuskiego systemu partyjnego . Od 1960 do 1967 był asystentem naukowym na Uniwersytecie w Tybindze. Tam habilitował się łącznie w 1969 r. z politologii , uwzględniając m.in. dokument Proporzdemokratie z 1967 r. [3]

Od 1969 do 1973 zajmował stanowisko doradcy naukowego i profesora na Uniwersytecie w Heidelbergu , po czym powrócił na Uniwersytet w Tybindze w 1973 roku. Tam zastąpił Theodora Eschenburga na stanowisku nauk politycznych. W 1978 roku Lehmbruch został powołany na Katedrę Teorii Stanu Materialnego na Uniwersytecie w Konstancji , gdzie pozostał do przejścia na emeryturę w semestrze letnim 1996. W 1990 roku objął również Katedrę Theodora Heussa w New School for Social Research w Nowym Jorku . Od 1991 do 1994 był przewodniczącym Niemieckiego Stowarzyszenia Nauk Politycznych .

Głównymi obszarami badawczymi Lehmbrucha były instytucje , systemy kontroli politycznej i rozwój polityczny w porównaniu, formy demokracji negocjacyjnej i mediacji interesów politycznych, tj. relacje między agencjami państwowymi a grupami interesu. Centralnymi tematami były rola podziału władzy i kompromisów politycznych; w szczególności koncepcja demokracji konsocjacyjnej sięga Lehmbrucha. W 1976 roku opublikował pracę standardową „ Konkurs partyjny w kraju związkowym ” na temat interakcji między instytucjami federalnymi a konkurencją partyjną w Republice Federalnej Niemiec . [4]W tej książce Lehmbruch po raz pierwszy wyjaśnił tak zwaną tezę o pękaniu strukturalnym . [5]

Za swoje badania Lehmbruch otrzymał liczne wyróżnienia naukowe i członkostwa. Lehmbruch był honorowym członkiem Szwajcarskiego Stowarzyszenia Nauk Politycznych (2002) i Austriackiego Towarzystwa Nauk Politycznych (2003). [6] W 2003 roku został odznaczony Nagrodą Theodora Eschenburga przez Niemieckie Stowarzyszenie Nauk Politycznych za całokształt twórczości . [7] W 2009 roku otrzymał nagrodę za całokształt twórczości przyznawaną przez Europejskie Konsorcjum Badań Politycznych . [8] Z okazji jego 85. urodzin odbyło się sympozjum. Posty zostały opublikowane w 2015 roku. [9]Wśród studentów Lehmbrucha są Manfred G. Schmidt , Klaus Armingeon , Roland Czada i Edgar Grande .

Lehmbruch był żonaty od 1967 roku. Para miała dwie dorosłe córki.

Czcionki (wybór) [ Edytuj | edytuj źródło ]

monografie

  • Mały przewodnik po studiach nad ideologią sowiecką. Bonn 1958.
  • Mouvement Républicain Populaire w IV RP. Proces kształtowania woli politycznej w partii francuskiej. Wyd. Thomas Ertman, Philip Manow. Nomos, Baden-Baden 2016 (pierwotnie jako phil. diss., Tübingen 1962, duplikacja maszynopisu).
  • demokracja proporcjonalna. Ustrój polityczny i kultura polityczna w Szwajcarii i Austrii . Mohr Siebeck, Tybinga 1967.
  • Wprowadzenie do nauk politycznych. Wydanie 4, Kohlhammer, Stuttgart 1971, ISBN 3-17-001255-X .
  • Konkurencja partyjna w państwie. Kohlhammer, Stuttgart 1976, ISBN 3-17-002798-0 .
  • Konkurencja partyjna w państwie. Systemy kontroli i napięcia w systemie politycznym Republiki Federalnej Niemiec. 3. wydanie zaktualizowane i rozszerzone, Westdeutscher Verlag, Wiesbaden 2000, ISBN 3-531-43126-9 .
  • demokracja negocjacyjna. Wkład do porównawczej teorii rządu. Wydawnictwo zachodnioniemieckie, Wiesbaden 2003, ISBN 3-531-14134-1 .
  • Wspomnienia „czterdziestu pięciu”. Młodzież pod swastyką na tle rodzinnej historii Brandenburgii i Prus Wschodnich. Wydawnictwa specjalne Towarzystwa Badań nad Rodziną w Prusach Wschodnich i Zachodnich m.in. V., publikacja własna stowarzyszenia, Hamburg 2021, ISBN 978-3-931577-88-9 .

Redakcje

Literatura [ edytuj | edytuj źródło ]

  • Roland Czada, Manfred G. Schmidt (red.): Demokracja negocjacyjna, mediacja interesów, rządy. Festschrift dla Gerharda Lehmbrucha. Wydawnictwo zachodnioniemieckie, Wiesbaden 1993, ISBN 3-531-12473-0 .
  • Florian Hartleb : Philippe C. Schmitter/Gerhard Lehmbruch (red.): Trends Toward Corporatist Intermediation, Londyn 1979. W: Steffen Kailitz (red.): Kluczowe prace nauk politycznych. VS Verlag, Wiesbaden 2007, ISBN 3-531-14005-1 , s. 437-441.
  • Ludger Helms: Gerhard Lehmbruch, konkurencja partyjna w kraju związkowym, Stuttgarcie i inni. 1976. W: Steffen Kailitz (red.): Kluczowe prace nauk politycznych. VS Verlag, Wiesbaden 2007, s. 233-236.
  • Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - naukowcy i praca. Krytyczna ocena. Tectum, Marburg 2010, ISBN 978-3-8288-2509-3 . [10]
  • Stefan Köppl, Tobias Nerb: Stowarzyszenia jako partnerzy dialogu w państwie spółdzielczym: Gerhard Lehmbruch. W: Martin Sebaldt , Alexander Straßner (red.): Klasyka badań asocjacyjnych. VS Verlag, Wiesbaden 2006, s. 289-301.
  • Philip Manow: Praktyczny, demokratyczny, dobry. Politolog Gerhard Lehmbruch po osiemdziesiątce. W: Frankfurter Allgemeine Zeitung , 14 kwietnia 2008, nr 87, s. 38.
  • Anton Pelinka: Gerhard Lehmbruch i austriacka politologia. W: Austrian Journal of Political Science . Vol. 32, 2003, wydanie 2, s. 213-216.
  • Rainer-Olaf Schultze : Gerhard Lehmbruch. W: Gisela Riescher (red.): Polityczna teoria teraźniejszości w indywidualnych przedstawieniach. Od Adorno do Younga (= kieszonkowe wydanie Krönera . Tom 343). Kröner, Stuttgart 2004, ISBN 3-520-34301-0 , s. 278-282.

Linki internetowe [ edytuj | edytuj źródło ]

Notatki [ Edytuj | edytuj źródło ]

  1. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - naukowcy i praca . Marburg 2010, s. 36-49.
  2. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - Naukowcy i praca. Marburg 2010, s. 50 f.
  3. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - naukowcy i praca . Marburg 2010, s. 57-60 i 69-84.
  4. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - Naukowcy i praca. Marburg 2010, s. 64.
  5. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - Naukowcy i praca. Marburg 2010, s. 103–144.
  6. Por. Clemens Jesenitschnig: Gerhard Lehmbruch - Naukowcy i praca. Marburg 2010, s. 206.
  7. Manfred G. Schmidt : Laudatio: Przyznanie Nagrody im. Theodora Eschenburga prof. dr. Gerharda Lehmbrucha 25 września 2003 na zjeździe Niemieckiego Stowarzyszenia Nauk Politycznych w Moguncji. W: Political Quarterly Journal 44 (2003), s. 572-580.
  8. Laureaci nagrody ECPR nagrody za osiągnięcia Europejskiego Konsorcjum Badań Politycznych.
  9. Volker Schneider, Burkard Eberlein (red.): Demokracja złożona. Odmiany, kryzysy i przemiany. Cham 2015.
  10. Por. recenzje Svena Leuniga w PW Portal for Political Science oraz Wilhelma Bleeka w „The Political Quarterly Journal” (PDF) .