Djakarta

To doskonały artykuł, który warto przeczytać.
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do nawigacji Skocz do wyszukiwania

Dżakarta [ dʒaˈkarta ] ( pisownia Dżakarta do indonezyjskiej reformy pisowni w 1972 ) jest stolicą Republiki Indonezji . Z 10,04 milionami mieszkańców (2018) [3] w rzeczywistym mieście, jest to największe miasto w Azji Południowo-Wschodniej , a z około 34 milionami mieszkańców (2019) [2] w regionie metropolitalnym Jabodetabek , jest to druga co do wielkości aglomeracja w świat. Stolica ma status prowincji i jest zarządzana przez gubernatora. Oficjalnie miasto jest wymienione pod Daerah Khusus Ibu Kota Jakarta (Specjalny Region Stołeczny Dżakarty).

Dżakarta jest politycznym, gospodarczym i kulturalnym centrum kraju, a także węzłem komunikacyjnym z uniwersytetami, szkołami wyższymi, teatrami i muzeami. Populacja miasta jest zróżnicowana, mieszkają tam ludzie pochodzenia malajskiego , arabskiego , indyjskiego , holenderskiego i chińskiego .

geografia

Lokalizacja

Centrum Dżakarty

Miasto położone jest w Zatoce Dżakarta ( indonezyj : Teluk Dżakarta ) na północno-zachodnim wybrzeżu wyspy Jawa u ujścia rzeki Ciliwung , średnio na wysokości ośmiu metrów nad poziomem morza . Obszar miejski jest płaski i ma powierzchnię 661,52 km². Okolica jest wykorzystywana pod rolnictwo, a tropikalne lasy deszczowe można znaleźć w korzystnych lokalizacjach.

W Zatoce Dżakarta znajduje się archipelag należący do miasta Kepulauan Seribu (ang. „Tysiąc Wysp”). 105 wysp, położonych 45 km na północ od miasta, ma powierzchnię 11,8 km². Morski park narodowy służy do rekreacji ludności.

Region metropolitalny Jabodetabek ma powierzchnię 7315 km² i oprócz stolicy Dżakarty obejmuje miasta Bekasi , Bogor , Depok i Tangerang oraz okręgi administracyjne Bekasi , Bogor i Tangerang .

geologia

Budowę geologiczną wyspy Jawa, na której znajduje się Dżakarta, określa głównie materiał wulkaniczny. Tylko niewielka część obszaru składa się ze starszych skał, ponad dwie trzecie pokrywają osady wulkaniczne: popiół, tufy i lawa z młodszych i starszych erupcji. Pozostała część to osady trzeciorzędowe .

Wyspa leży w punkcie łuku Sunda, gdzie kruszenie skorupy ziemskiej było najbardziej intensywne, a starożytne podglebie najbardziej zdewastowane, a dziś jest w dużej mierze zanurzone poniżej poziomu Morza Jawajskiego. Wiele wulkanów jest nadal aktywnych. Ich prochy są wywiewane daleko w całym kraju i tworzą stale skuteczny nawóz mineralny . Odnotowuje się albo bezpośredni spadek popiołu, albo luźne masy wulkaniczne są transportowane i osadzane przez rzeki.

W czasach kolonii holenderskiej Dżakarta znajdowała się wysoko nad poziomem morza, ale od tego czasu znacznie spadła . Dziś wodę morską trzeba wypompowywać z miasta. „Krajowy plan dotyczący kapitału i zintegrowanego rozwoju obszarów przybrzeżnych” został opracowany w celu uchronienia Dżakarty przed zbliżającym się zanurzeniem. W styczniu 2022 r. rząd i parlament podjęły decyzję o budowie nowej stolicy na wyspie Borneo [4] , którą należy nazwać Nusantara [5] [6] .

zarys miasta

Gminy
Powódź w północnej Dżakarcie w lutym 2002 r.
Stacja Gambir w centrum Dżakarty

Oficjalnie Dżakarta nie ma statusu miasta, lecz prowincji o specjalnym statusie stolicy Indonezji. Dlatego zamiast burmistrza rządzi gubernator.

Prowincja Dżakarta jest podzielona na pięć jednostek administracyjnych (Kota Administrasi) : Dżakarta Północna (Dżakarta Utara) , Dżakarta Wschodnia (Dżakarta Timur) , Dżakarta Południowa (Dżakarta Selatan) , Dżakarta Zachodnia (Dżakarta Barat) i Dżakarta Środkowa (Dżakarta Pusat) , każdy z burmistrzem na szczycie i okręgiem zarządzającym ( Kabupaten ) dla archipelagu Kepulauan Seribu w Zatoce Dżakarta, z regentem ( Bupati ) na czele.

Miasta podzielone są na dzielnice ( kecamatan ) , społeczności ( kelurahan ) , osiedla (rukun warga) i dzielnice (rukun tetangga) .

Północna Dżakarta

Północna Dżakarta położona jest bezpośrednio nad Morzem Jawajskim i jest podzielona na 6979,4 km² obszar morski i 154,11 km² obszar lądowy na długości 35 km. Wiele osób pracuje w porcie Tanjung Priok i innych osadach przemysłowych. Północna Dżakarta graniczy z Morzem Jawajskim na północy, Bekasi na wschodzie, wschodem, zachodem i środkową Dżakartą na południu i Tangerangiem na zachodzie . Sześć okręgów północnej Dżakarty to Cilincing, Kelapa Gading, Koja, Pademangan, Penjaringan i Tanjung Priok.

Wschodnia Dżakarta

Na 187,73 km² wschodnia Dżakarta ma największą powierzchnię lądową z pięciu dzielnic. Podzielony jest na 95% lądu, reszta pokryta jest polami bagiennymi lub ryżowymi o wysokości 50 m n.p.m. Od czasu założenia pięciu parków biznesowych, wschodnia Dżakarta zyskała na znaczeniu gospodarczym.

Wschodnia Dżakarta graniczy z Północną Dżakartą na północy, Bekasi na wschodzie, Depok na południu oraz południową Dżakartą i Środkową Dżakartą na zachodzie. Dziesięć podokręgów Wschodniej Dżakarty to Cakung, Cipayung, Ciracas, Duren Sawit, Jatinegara , Kramat Jati, Makasar, Pasar Rebo, Matraman i Pulo Gadung.

Południowa Dżakarta

Południowa Dżakarta ma powierzchnię 145,73 km². Południowa Dżakarta graniczy z Środkową Dżakartą na północy, Wschodnią Dżakartą na wschodzie, Depok na południu, Zachodnią Dżakartą na północnym zachodzie i Tangerang na zachodzie. Dystrykt jest podzielony na dziesięć podokręgów – Cilandak, Jagakarsa, Kebayoran Baru, Kebayoran Lama, Mampang Prapatan, Pancoran, Pasar Minggu, Pesanggrahan, Setiabudi i Tebet – łącznie z 65 gminami.

Zachodnia Dżakarta

Powierzchnia ziemi Zachodniej Dżakarty wynosi 127,11 km². Dzielnica graniczy z Północną Dżakartą na północy, Środkową Dżakartą na wschodzie, Południową Dżakartą na południu i Tangerang na zachodzie. Zachodnia Dżakarta podzielona jest na osiem podokręgów: Cengkareng, Grogol Petamburan, Kalideres, Kebon Jeruk, Kembangan, Palmerah, Taman Sari i Tambora – łącznie 56 gmin.

Środkowa Dżakarta

Środkowa Dżakarta jest najmniejszą z pięciu dzielnic. Ma powierzchnię 48,17 km², ma płaską topografię i przylega do wszystkich czterech pozostałych dzielnic. Jest podzielony na osiem podokręgów – Cempaka Putih, Gambir, Johar Baru, Kemayoran, Menteng, Sawah Besar, Senen i Tanah Abang – z łącznie 44 gminami, które z kolei są podzielone na 388 dzielnic mieszkaniowych z 4784 dzielnicami.

klimat

Miasto położone jest w strefie klimatu tropikalnego . Średnia roczna temperatura wynosi 26,2 °C, średnie roczne opady wynoszą 1799 milimetrów.

Średnie dzienne wysokie temperatury w Dżakarcie wahają się od 28,9 do 31,1 °C. Średnie dzienne temperatury wynoszą również od 25,6 do 26,7 °C przez cały rok, przy czym najwyższa temperatura w październiku wynosi 26,7 °C, a najniższa w lutym 25,6 °C jako średnia długoterminowa.

Główna pora deszczowa przypada na okres od grudnia do marca. Najwięcej opadów przypada na styczeń i luty ze średnią 300 milimetrów, najmniej we wrześniu ze średnią 29 milimetrów. Ze względu na obfite opady deszczu i zanieczyszczenie powietrza w Dżakarcie jest głównie mglisto.

Ulewne deszcze wielokrotnie powodują powodzie w Dżakarcie podczas monsunów . [7] Na początku lutego 2007 roku trzy czwarte ponadmilionowego miasta znajdowało się pod wodą, setki tysięcy ludzi zostało bez dachu nad głową, a 80 osób zmarło. [8] Powodzie przewyższyły katastrofę z 2002 roku, w której zginęło 21 osób, a ponad 300 000 zostało bezdomnych. [9] Katastrofalne powodzie wystąpiły również w latach 2013 i 2020. [10]

fabuła

Pierwsza osada i królestwo Pajajaran

Obszar dzisiejszej Dżakarty był częścią hinduskiego królestwa Pajajaran od końca XII wieku, które zdołało zachować niezależność od hinduskiego królestwa Majapahit , które zdominowało dużą część Półwyspu Malajskiego , Sumatry i Borneo i rozwinął się w doskonale zorganizowany i rozwinął kwitnący system polityczny poprzez handel pieprzem. Stolica, Pakuwan, znajdowała się w pobliżu dzisiejszego Bogor , 60 kilometrów na południe od Dżakarty.

Pod koniec XV wieku u ujścia Ciliwung powstał główny port imperium Pajajaran, zwany Sunda Kelapa . Portugalczycy wylądowali tam w 1522 roku i za zgodą władcy zbudowali fort chroniący port dla handlu przyprawami. Muzułmański książę Fatahillah z Królestwa Demak kazał zniszczyć miasto 22 czerwca 1527 roku i zbudował nowe miasto na tym samym miejscu, które otrzymało nazwę Jayakarta (niem. Wielkie Zwycięstwo).

Holenderski okres kolonialny

Mapa Batawii 1681

Pod koniec XVI wieku cumowało tu coraz więcej holenderskich statków handlowych. W 1613 roku Holenderska Kompania Wschodnioindyjska (VOC) zbudowała pierwszy punkt handlowy przed miastem, który w następnych latach został rozbudowany w fort. 30 maja 1619 Dżajakarta została zdobyta i spalona przez wojska dowodzone przez generała-gubernatora Jana Pieterszoon Coena (1587-1629). Na jego ruinach Coen założył miasto Batavia , które stało się siedzibą LZO w Azji i stolicą kolonii Holenderskich Indii Wschodnich . [14]

Erupcja wulkanu Salak 5 stycznia 1699 r. w połączeniu z pionowym i poziomym trzęsieniem ziemi zniszczyła wiele budynków miasta. Zdarzenie naturalne wywołało duże ruchy ziemi w rejonie wybrzeża jawajskiego, co zmieniło bieg rzeki Ciliwung, nad którą znajdowała się Batavia. Kanały miejskie wypełniły się błotem, co pogorszyło sytuację higieniczną ludności. [15]

Z biegiem czasu Batavia przyciągała coraz więcej przedsiębiorczych Chińczyków , którzy osiedlali się tu jako bankierzy, kupcy, projektanci i stoczniowcy, z których wielu stało się bogatymi. Skończyło się to nagle wraz z masakrą w Batawii w 1740 r., kiedy dziesiątki tysięcy Chińczyków zostało zabitych przez Jawajczyków, wspomaganych przez holenderską armię kolonialną.

Z Batawii Holandia kontrolowała już całą Jawę, części Sumatry i Wyspy Przypraw ( Maluki ) na początku XVIII wieku. Jednak w szybko rozwijającym się tropikalnym mieście portowym rozprzestrzeniały się również choroby i epidemie. 3 czerwca 1768 r. brytyjski nawigator Philipp Carteret dotarł do Batawii. Inny podróżnik, który podróżował po opłynięciu brytyjskiego żeglarza Jamesa Cooka (1728-1779) opisuje holenderską Batawię w 1770 roku:

„W tym mieście jest kilka ulic, przez które nie poprowadzono dość szerokiego kanału; a oprócz nich dzieli ją pięć lub sześć rzek. Ulice są konsekwentnie szerokie, a domy wysokie; z obu powodów miejsce to jest, proporcjonalnie do liczby budynków, większe pod względem zasięgu niż jakiekolwiek inne miasto w Europie. (...) Kanały, które w większości zawierają stojącą, bardzo zanieczyszczoną i brudną wodę, wydzielają nieznośny smród w gorącej porze roku, a liczne drzewa uniemożliwiają swobodny dopływ powietrza, co oznacza, że ​​te szkodliwe opary mogą być rozpraszane do pewnego stopnia.
W porze deszczowej... woda w tych nieczystych kanałach pęcznieje do tego stopnia, że ​​rozsadza brzegi i zalewa niższe poziomy miasta na nizinach. Kiedy zostanie ponownie osuszony, w miejscu, w którym stał, znajdziesz niesamowitą ilość błota i ekskrementów. ... Mamy pewność, że ze stu żołnierzy, których tu przywleczono z Europy, pod koniec pierwszego roku będzie żyło ledwie pięćdziesięciu ... W całej Batawii nie spotkaliśmy ani jednej osoby, która by wyglądała całkiem nieźle. świeże i zdrowe ”.

Mapa Batawii 1897

Mieszkańcy, których było na to stać, osiedlili się poza murami miasta dalej na południe, gdzie powstała nowa Batavia. W 1778 r . w Dżakarcie powstało Królewskie Batawskie Towarzystwo Sztuki i Nauki .

Po bankructwie Kompanii Wschodnioindyjskiej pod koniec grudnia 1799 r. całą kolonię przejęło państwo holenderskie.

Holendrzy nie mogli wytrzymać brytyjskiego ataku 28 sierpnia 1811 r. na ufortyfikowane stanowisko Meestera Cornelisa , znajdującego się obecnie w dystrykcie Jatinegara . W krótkim okresie rządów brytyjskich do 1816 r. odkrywca sir Thomas Stamford Raffles (1781-1826) wprowadził szereg postępowych reform, założył Ogrody Botaniczne Bogor i zbadał historię kraju.

W XIX wieku Niderlandy umocniły swoją władzę gospodarczą i polityczną nad archipelagiem Batawii . Ze względów klimatycznych europejscy mieszkańcy coraz częściej zamieszkiwali rozwijające się przedmieście Weltevreden , które zostało zaplanowane na wzór europejski i otrzymało również teatr miejski w 1821 r., dzisiejszą Gedung Kesenian Jakarta . Wraz z otwarciem Kanału Sueskiego 16 listopada 1869 r. szlaki komunikacyjne uległy skróceniu; wielkość handlu wzrosła i coraz więcej Europejczyków przybywało do Batawii. W 1876 r. zbudowano nowy port w Tanjung Priok. W 1880 Batavia liczyła 100 000 mieszkańców, do 1915 liczba ta podwoiła się.

W 1926 Indonezyjska Partia Komunistyczna (PKI) wezwała do rewolucyjnej wojny wyzwoleńczej. Ankieta nie powiodła się z powodu przewagi holenderskiej potęgi kolonialnej. Rok później do walki z Holendrami podjęła się Partai Nasional Indonesia, założona przez Achmeda Sukarno (1901-1970) po rozbiciu PKI .

Batavia w latach 30.

Podczas II wojny światowej , w grudniu 1941 r., siły Cesarstwa Japońskiego rozpoczęły inwazję na Indonezję. 5 marca 1942 r. zajęli Batawię, a 8 marca zmusili Holendrów do poddania się. 8 sierpnia 1942 r. Batavia została przemianowana na Dżakartę. [16] Minęło ponad trzysta lat ich kolonialnego panowania. Większość mieszkańców Dżakarty powitała Japończyków jako wyzwolicieli spod europejskiego jarzma. Jednak entuzjazm szybko wyparował, gdy azjatyckie supermocarstwo zbudowało reżim terroru i despotyzmu. Japońskie rządy zakończyły się wraz z ich kapitulacją 15 sierpnia 1945 r.

niezależność

Demonstracja rolników 2004

Późniejszy prezydent Sukarno ogłosił w Dżakarcie w 1945 roku narodową filozofię „ Pancasila ” i wraz z Mohammadem Hattą (1902-1980) ogłosił niepodległość Indonezji 17 sierpnia 1945 roku . Miasto zostało stolicą w 1950 roku, pierwszym roku niepodległej Republiki Indonezji.

Pod koniec lat czterdziestych populacja miasta przekroczyła milion, 15 lat później już 4,5 miliona. Rozwijały się slumsy , a jednocześnie, mimo problemów ekonomicznych, prezydent Sukarno kazał wznosić kolosalne pomniki, wspaniałe bulwary i prestiżowe budowle. Suharto , który doszedł do władzy w 1967 roku, w dużej mierze kontynuował tę politykę.

Od 12 do 14 maja 1998 r. Dżakarta i cały kraj doświadczyły najgorszych zamieszek od czasu rzekomego komunistycznego zamachu stanu w 1965 r., pogrążając kraj w chaosie i anarchii na niektórych obszarach . Członkowie jednostki specjalnej Kopassusporwał i zabił kilku zwolenników demokracji w mieście, wywołując zamieszki. Dziesiątki tysięcy ludzi wędrowało po ulicach, podpalało domy i samochody, a wiele Chinek zostało zgwałconych. Zespół Ochotników na Rzecz Ludzkości udokumentował 152 gwałty i napaści na tle seksualnym, 20 ofiar zginęło. Według oficjalnej Państwowej Komisji Praw Człowieka Komnas HAM zamieszki w Dżakarcie pochłonęły 1188 ofiar śmiertelnych i 101 rannych. Tylko niewielka część ofiar należała do mniejszości chińskiej. Większość zmarłych to szabrownicy uwięzieni w płonących budynkach. 21 maja 1998 r. Suharto zrezygnował z funkcji prezydenta kraju. [17]

W kolejnych latach w stolicy Indonezji doszło do kilku zamachów bombowych. W wyniku wybuchu bomby przed rezydencją ambasadora Filipin 1 sierpnia 2000 r. zginęły dwie osoby, a 23 zostało rannych, w tym dyplomata. 13 września 2000 roku na podziemnym parkingu Giełdy Papierów Wartościowych w Dżakarcie eksplodowała bomba samochodowa i wznieciła pożar. 15 osób zginęło, a 27 zostało rannych. Policja uważa, że ​​sprawcy pochodzą z obszaru Suharto, a atak miał na celu zakłócenie postępowania korupcyjnego przeciwko byłemu prezydentowi. Ponieważ w budynku mieściło się biuro Banku Światowego , nie można również wykluczyć międzynarodowego terroryzmu.

W zamachu bombowym na hotel JW Marriott 5 sierpnia 2003 r. zginęło dwanaście osób. Było około 150 rannych. Policja podejrzewa, że ​​za atakiem stoi zamachowiec-samobójca z islamistycznej grupy Jemaah Islamiyah . Kilku podejrzanych zostało aresztowanych zaledwie kilka dni później. Rok później, 9 września 2004 r., ambasada Australii była miejscem ataku terrorystycznego , w którym zginęło 11 osób, w tym zamachowiec-samobójca, a 168 osób zostało rannych. Według różnych źródeł odpowiedzialna była tu także grupa Jemaah Islamiyah. [18]

relokacja stolicy

Latem 2019 r. indonezyjski rząd ogłosił, że w 2024 r. przeniesie stolicę do prowincji Wschodni Kalimantan na wyspie Borneo . W uchwale parlamentu Indonezji ze stycznia 2022 r. zdecydowano o przeniesieniu miasta. [19] Nowa stolica ma nosić nazwę „ Nusantara ” i zostanie zbudowana na wcześniej zalesionych gruntach państwowych w guberniach Penajam Paser Utara i Kutai Kartanegara w pobliżu miast Balikpapan i Samarinda . [20] Jednym z powodów przeniesienia jest w niektórych miejscach osiadanie gruntu do 25 cm rocznie. [21]

Prezydent Joko Widodo planuje budowę centrum administracyjnego Nusantara . Koszt szacuje się na 34 miliardy dolarów. Krytyk napisał w 2022 roku, że rząd ucieka przed błędami z przeszłości – szalejącą urbanizacją, exodusem ze wsi, korkiem, biurokracją, korupcją. [22]

rozwój populacji

Slumsy w Dżakarcie
życie w slumsach

Populacja Dżakarty wzrosła z około 600 000 w 1945 roku do 9,6 miliona w 2010 roku. Ten drastyczny wzrost populacji doprowadził do przeludnienia , bezrobocia , przestępczości , wzrostu natężenia ruchu i wysokiego poziomu zanieczyszczenia w niektórych częściach miasta . Oczekuje się, że do 2050 r. populacja wyniesie 15,9 mln. [23]

Aby zapobiec dalszemu wzrostowi liczby mieszkańców, osoby odpowiedzialne za administrację miejską wprowadziły w 1970 r. ograniczenie imigracyjne, zgodnie z którym do Dżakarty mogą przenieść się tylko osoby mające pracę. Również ze względu na ciasno wytyczone granice miast, wzrost liczby ludności został w międzyczasie znacznie osłabiony, dzieje się to głównie na niezliczonych przedmieściach, które mają obecnie 18,4 mln mieszkańców. W 2010 roku w regionie metropolitalnym Dżakarty mieszkało łącznie 28,0 mln osób .

Planiści miejscy zakładają, że do 2016 roku powstanie nowe gigantyczne miasto Jabodetabek z 32 milionami mieszkańców. [24] Jabodetabek składa się z inicjałów miast Dżakarta, Bogor , Depok , Tangerang i Bekasi , które z grubsza będą wyznaczać granice nowej metropolii.

Połowa wzrostu liczby ludności jest spowodowana imigracją ludności wiejskiej, która wydaje się mieć większe szanse na znalezienie pracy, wykształcenia lub trochę bogactwa tutaj niż w kraju. Ogromna atrakcyjność regionu stołecznego szczególnie zachęca młodych ludzi do wyrwania się z monotonnej codzienności jawajskiej wioski. Sukces jest raczej skromny. Wielu mieszka w slumsach na obrzeżach miasta. Monotonne nowe obszary zabudowy są wciąż rzadkością. Zamiast tego zbudowano setki tysięcy małych, tanich domów, które pasują do tradycyjnych „Kampung”, przypominających wioski dzielnicami Dżakarty.

W Dżakarcie mieszkają ludzie ze wszystkich środowisk. Jednak większość populacji stanowią Sundańczycy i Jawajczycy . W Dżakarcie jest również większa mniejszość chińska. Populacja Dżakarty jest podzielona w następujący sposób: Jawajczycy (2,9 mln), Betawi (2,3 mln), Sundańczycy (1,2 mln), a także mniejszości arabskie, indyjskie, europejskie (holenderskie) i chińskie.

zachód słońca
Rozwój populacji Dżakarty

Polityka

władze miasta

Ratusz w północnej Dżakarcie

Anies Rasyid Baswedan jest gubernatorem stołecznego okręgu DKI (Daerah Khusus Ibukota) Dżakarty od 16 października 2017 r. Do tej pory Dżakartą rządzili następujący gubernatorzy (burmistrzowie do 1960 r.):

miasto partnerskie

Dżakarta współpracuje z następującymi miastami:

partnerstwa regionalne

Dżakarta współpracuje z następującymi regionami:

Kultura i zabytki

religia

86 procent mieszkańców Dżakarty to muzułmanie . Praktycznie wszyscy należą do gałęzi sunnickiej . W Dżakarcie jest tylko kilkuset szyitów . Wielu mieszkańców praktykuje synkretyczną formę islamu. Zwolennicy tej formy nazywają siebie Abangan .

Dziesięć procent mieszkańców to chrześcijanie : 6,5 procent należy do Kościoła ewangelickiego, a 3,5 procent do Kościoła rzymskokatolickiego. Kościół chrześcijański w Dżakarcie jest młody, ponieważ chrześcijaństwo zyskało przyczółek dopiero w XVII wieku (dzięki misjonarzom holenderskim i portugalskim). Były gubernator Basuki Tjahaja Purnama jest chrześcijaninem. [39]

Kolejne 4% mieszkańców to hinduiści lub buddyści (ci ostatni w większości członkowie mniejszości chińskiej).

muzyka, taniec i teatr

Scena uliczna z odong-odong

Tradycyjna kultura typowa dla Dżakarty rozwinęła się wśród Betawi , obecnie jednorodnej grupy etnicznej byłych kupców i robotników, którzy imigrowali z Europy, Chin, Indii i innych krajów Azji Południowo-Wschodniej w czasach kolonialnych. Kulturowe formy ekspresji, które wyłoniły się z XVIII wieku, różnią się od kultury pribumi dawnych Jawajczyków i Sundańczyków. Do sztuk performatywnych Betawi, które kultywuje się na przedmieściach przy okazji sezonowych festiwali publicznych i prywatnych uroczystości, a także okazjonalnie w centrum miasta podczas wydarzeń kulturalnych, należy gatunek muzyczny Gambang Kromong , który jest również używany do akompaniamentu stylu tańca Ciokek i operetka Lenongajest używany. Muzyka marszowa Tanjidora wyraźnie pokazuje jej europejskie pochodzenie .

Jedyny zachowany budynek teatru i wydarzeń (Gedung Kesenian) z holenderskiej epoki kolonialnej pochodzi z 1821 roku i do dziś jest używany jako teatr do koncertów i przedstawień baletowych. Znajduje się niedaleko Placu Niepodległości (Merdekaplatz) w kierunku północno-wschodnim.

Ria Loka prowadzi kabaret Srimulat ze scenami komiksowymi i piosenkami. Ketoprak, jawajski teatr ludowy z akompaniamentem gamelanu , który czerpie motywy z ludowych legend i baśni, wystawiany jest w Teatrze Bharata , niedaleko Pasar Senen. Na tej scenie odbywają się również przedstawienia Wayang Orang (= Wayang Wong) oparte na Ramajanie lub Mahabharacie . Wayang Wong i Ketoprak są również wykonywane co miesiąc w Taman Mini, Ancol Dreamland i Gedung Kesenian .

Muzea

Muzeum Narodowe Indonezji
Muzeum Historii Indonezji w Monumen Nasional ( Monas )

Wokół starego placu ratuszowego (Taman Fatahillah) kilka kolonialnych budynków zostało odrestaurowanych przy wsparciu UNESCO . W centrum znajduje się „ Muzeum Dżakarty ”, które mieści się w jednym z najstarszych zachowanych budynków. Zbudowany w 1710 roku, służył jako „Stadthuys” (ratusz) administracji, później stał się siedzibą wojskową i siedzibą administracyjną Zachodniej Jawy aż do II wojny światowej . Od 1974 roku mieści się tam muzeum historyczne. Mieści kolekcję broni, mebli, starych map i innych zabytków z epoki kolonialnej.

Muzeum Wayang znajduje się po zachodniej stronie placu. Tradycyjny teatr lalek jest szeroko rozpowszechniony w Azji Południowo- Wschodniej. Wystawione są tam lalki z patykami i kukiełkami z cienia, a także związane z nimi instrumenty i inne przedmioty potrzebne do przedstawienia.

W „Muzeum Sztuki i Malarstwa oraz Muzeum Ceramiki” (Balai Seni Rupa) znajduje się kolekcja malarstwa i ceramiki indonezyjskiej. W budynku dawnego Pałacu Sprawiedliwości z 1870 roku po wschodniej stronie placu znajdują się obrazy znanych malarzy indonezyjskich. Ciekawy jest również dział ceramiki. Po północnej stronie placu naprzeciw ratusza stoi stara portugalska armata „ Si Jagur ”, symbol płodności.

Na zachód od Placu Niepodległości znajduje się Muzeum Narodowe (Museum Pusat) lub Gedung Gajah (Gmach Słonia), nazwane tak ze względu na stojącego tam słonia z brązu , który został podarowany jako prezent przez króla Tajlandii Chulalongkorna (1853-1910) w 1871 roku . Jest to jedno z największych i najlepiej wyposażonych muzeów w Azji Południowo-Wschodniej. Został założony przez Holendrów w 1868 roku. Zbiór dostarcza szczegółowych informacji o wulkanach i wyspach, ludach i ich zwyczajach, tradycyjnej sztuce i rzemiośle na wszystkich wyspach archipelagu .

W Muzeum Narodowym znajduje się imponująca kolekcja dzieł sztuki hinduskiej z Jawy, a także porcelana z dynastii Han , Tang i Ming . Sekcja prehistoryczna prezentuje szczątki ludu Jawa (= Homo erectus ), liczne przedmioty kultu, kamienne inskrypcje oraz posągi hinduskie i buddyjskie. W dziale ceramiki można zobaczyć ceramikę i porcelanę sprzed około 2000 lat, głównie z Chin.

Budynki

Budynki na Canale Grande

Kanał w Dżakarcie

Z rynku ratuszowego jest niedaleko do „Kanału Wielkiego” (Kali Besar). Znajdują się tu liczne placówki handlowe, domy handlowe i magazyny z epoki kolonialnej. Dwa domy po zachodniej stronie kanału pochodzą z początku XVIII wieku, dom narożny „Chartered Bank” i dom „Toko Merah”, dziś: PT. Dharma Niaga. Są też dwa budynki wzniesione przez niemieckich emigrantów, domy "Imhoff" i "Wurmb".

Dom niemieckiego gubernatora generalnego Gustava Wilhelma von Imhoffa (1705-1750) z Leer we Fryzji Wschodniej to wydłużony budynek z czerwonej cegły, zwany „Toko Merah”. Obecnie jest używany jako budynek biurowy, ale można go zwiedzać. Warto zobaczyć duży hol z podwójnymi schodami. Część oryginalnych mebli jest wystawiona w ratuszu. Nagrobek Imhoffa jest wystawiony w Muzeum Wayang, które zostało zbudowane na Taman Fatahillah w miejscu zniszczonego starego kościoła.

Dom barona Friedricha von Wurmb (1742-1781) z Turyngii , któremu Friedrich Schiller (1759-1805) zadedykował swoje opowiadanie „Wspaniałe działanie”, znajduje się dwa budynki od „Domu Imhoffa”. Przed wejściem znajdują się dwie rzeźby lwów. Przestronny hol wejściowy do remontu, wybudowany w stylu klasycyzmu , daje wyobrażenie o dawnej świetności. Friedrich von Wurmb był jednym z założycieli Batawskiego Towarzystwa Sztuki i Nauki. Jej zbiory stanowią podstawę dzisiejszego Muzeum Narodowego i Biblioteki Narodowej.

W kierunku północnym znajduje się odrestaurowany ostatni, ponad 200-letni most zwodzony „Hoenderpasarbrug” (Most Targowy). Przy ujściu kanału znajduje się wieża widokowa, zbudowana w 1839 roku, z której kapitan portu obserwował nadpływające statki. Zbudowany jest na murach Bastionu Culemborg z 1645 roku.

Plac Niepodległości

Pomnik narodowy (Monas)
Pałac Prezydencki

Na początku XIX wieku większość budynków administracyjnych została przeniesiona z zanieczyszczonego starego miasta do nowej Batawii wokół Koningsplein. Dziś, około kilometr kwadratowy Placu Niepodległości (Plac Merdeka) pośrodku, jest niewątpliwie wysokim na 132 metry eksponatem monumentalnej sztuki Sukarno, Pomnikiem Narodowym ( Monas ) z płomieniem, który pokryty jest 35 kilogramami złota . Platforma widokowa ma 115 metrów wysokości.

Wschodnia strona placu zdominowana jest przez wyremontowany w 1993 roku dwukondygnacyjny Dworzec Gambir . Naprzeciwko znajduje się „Kościół Emmanuela”, okrągły budynek z kopułą z bramą wejściową, która może pochodzić ze świątyni doryckiej. W 1839 r. otwarto „Willemskerk” im. króla Willema I (1772-1843) jako pierwszy wspólny kościół luteranów i reformowanych chrześcijan.

Za mostem, na Pejambonie, stoi Budynek Niepodległości (Gedung Pancasila), zbudowany w stylu klasycystycznym około 1830 roku jako rezydencja dowódcy wojskowego. Od 1918 r. rezydował tam „Volksraad”, którego członkowie pochodzili głównie z białej ludności kolonialnej i mieli ograniczone uprawnienia polityczne. W 1945 r. powołana przez Japończyków komisja (BPUPKI, później PPKI) pod kierownictwem Sukarno opracowała nową konstytucję. 1 czerwca 1945 r. Sukarno wyłożył z budynku filozofię państwa Pancasila .

Na północnym wschodzie znajduje się Skarbiec, którego budowę rozpoczęto w 1809 roku za Hermana Daendelsa, Generalnego Gubernatora w latach 1807-1811. Chciał zdecydowaną ręką zreorganizować skorumpowany system kolonialny i odbudować starą skażoną Batawię. Wojna z Wielką Brytanią i jego przeniesienie zakończyły te działania. Na północ od Ministerstwa znajduje się Sąd Najwyższy (Mahkamah Agung), który od 1848 r. zasiada w tym neoklasycystycznym budynku.

Na zachód znajduje się Katedra Katolicka , wybudowana w 1900 roku w stylu neogotyckim z pewnymi wpływami indonezyjskimi. 77-metrowe wieże zostały zbudowane z drewna tekowego, ponieważ poprzednia katedra, zbudowana w 1833 roku, zawaliła się pod ciężarem wież w 1880 roku.

Wykonany z białego marmuru i niemieckiej stali meczet Istiqlal może pomieścić 120 000 wiernych. Ogromna, nowoczesna konstrukcja kopułowa znajduje się między Medan Merdeka a Lapangan Banteng. Meczet , zaprojektowany przez protestanckiego architekta Silabana, został ukończony w 1961 roku pod Sukarno . Z tym budynkiem Dżakarta ma drugi co do wielkości meczet na świecie po Stambule ( Meczet Sułtana Ahmeta ).

Dalej na zachód znajduje się Pałac Prezydencki ( Istana Merdeka ). Od 1879 roku budynek jest oficjalną rezydencją holenderskiego gubernatora, który preferował chłodny klimat Buitenzorg ( Bogor ).

Chinatown

scena uliczna

Na południe od Kota lub Dworca Centralnego , na Jl. Pangeran Jayakarta 1 to najstarszy kościół w mieście, „Gereja Sion”, zbudowany w latach 1693-1695. Tak zwany „portugalski kościół poza murami miasta” był używany przez potomków pierwszych portugalskich zdobywców, ich rodzimych sojuszników i niewolników, którzy zostali schwytani i zabrani przez Holendrów w Indiach i na Malajach . Piękne barokowe rzeźby zdobią ołtarz, organy i ławki. Otwarcie kościoła w dniu 19 października 1695 r. upamiętnia tablica w języku niderlandzkim.

Dalej na południe znajduje się stara chińska dzielnica „Głodok”. Typowa chińska atmosfera ze sklepami, restauracjami i warsztatami otwartymi na ulicę jest coraz bardziej zatracana przez liczne monotonne nowe budynki, takie jak nowoczesne centra handlowe, banki i bloki mieszkalne w jednolitym betonowym stylu. Wiele zostało tam również zniszczonych podczas zamieszek w 1998 roku.

W Jl. Petak Sembilan to najważniejsza chińska świątynia w mieście, „Jin De Yuan” (zwana także Kim Tek I lub Wihara Bhakti), która została zbudowana w 1650 roku przez chińskiego porucznika Guo Xun Guana na cześć bogini miłosierdzia. Dach głównej świątyni ozdobiony jest wężami nag i innymi porcelanowymi figurami, natomiast wnętrze zdobią figury buddyjskie i taoistyczne . Postać „władcy trzech światów” (San Yuan) nad głównym wejściem pochodzi z XVII wieku. Społeczność chińska gromadzi się w świątyni w święta chińskie, takie jak „Święto Głodnych Duchów” czy Chiński Nowy Rok.

Więcej budynków

fontanna
Statua na tle wieżowca

Pod koniec Jl. Pantai Sanur to jedna z najstarszych chińskich świątyń, „Ba Do Gong Miao” (Klenteng Ancol). Został zbudowany prawdopodobnie na polecenie chińskiego eunucha admirała Zheng He i admirała Wang Zhu Chenga, którzy siedmiokrotnie odwiedzali archipelag swoją flotą w latach 1405-1430 w imieniu cesarza Ming Zhu Di (1360-1424). Zheng He jest czczony jako święty Sampo Kong w świątyni w Semarang (Jawa Środkowa). W głównym budynku Klenteng Ancol znajdują się posągi dwóch admirałów. Za głównym budynkiem znajduje się kilka starożytnych grobowców.

Willa znanego jawajskiego malarza Radena Saleha (1811-1880) znajduje się w pobliżu dworca kolejowego „Cikini”. Od 1839 roku spędził cztery lata swojego życia w Dreźnie i był mile widzianym gościem w pałacach księcia Ernsta II Sachsen-Coburg i Gotha (1818-1893) do 1852 roku. Po powrocie na Jawę zbudował swoją rezydencję na pamiątkę zamku Callenberg koło Coburga . Dziś służy jako budynek administracyjny Szpitala Cikini i jest otwarty dla publiczności.

W Jl. Hayam Wuruk obok Bali Bank to meczet z 1786 roku, „Mesjid Kebon Jeruk”. Został zbudowany przez muzułmańsko-chińskiego Chan Tsin Whu. Po pogromie w 1740 r. wielu Chińczyków próbowało uniknąć prześladowań, przechodząc na islam . Ci Orang Cina Peranakan musieli oderwać się od chińskiego społeczeństwa, a czasami mieli nawet własnych przywódców (Kapten). Kompleks meczetu obejmuje wyszukane grobowce, w tym grobowiec Atimah Whu, żony budowniczego. Nagrobki są udekorowane zarówno w stylu chińskim, jak i arabskim.

16 kwietnia 2004 roku wmurowano kamień węgielny pod wieżę Jakarta . Wieża o wysokości 558 metrów miała zostać ukończona w 2009 roku i w tym czasie zastąpiła wieżę CN Tower w Toronto jako najwyższa wieża telewizyjna i radiowa. Jakarta Tower nie osiągnie już tego tytułu, ponieważ ukończenie jest nadal niepewne, a Tokyo Skytree zostało otwarte w maju 2012 roku na wysokości 634 metrów.

Na uwagę zasługuje również wysoka na 395 metrów wieża transmisyjna Indosiar Jakarta .

W pobliżu Dżakarty znajduje się największy na świecie zachowany port dla żaglowców towarowych, Sunda Kelapa. Te żaglowce towarowe przemierzają cały świat wysp malajskich i Morze Południowochińskie.

Zachód słońca w centrum

parki

Park rozrywki Taman Mini Indonesia Indah
Staw lilii wodnych w ogrodzie botanicznym w Bogor

„Taman Impian Jaya Ancol” to największy park rozrywki w Azji Południowo-Wschodniej z targiem sztuki, teatrem na świeżym powietrzu, basenem, kręgielnią, polem golfowym i akwarium o powierzchni 137 hektarów . W Ancol znajduje się również świat fantasy „Dunia Fantasi”, otwarty w 1985 roku, indonezyjska mieszanka Disneylandu i wesołego miasteczka w stylu architektonicznym różnych epok i kontynentów.

Dalej w kierunku plaży znajduje się przystań . Z tej przystani wypływają łodzie do Kepulauan Seribu, archipelagu Tysiąca Wysp w Zatoce Dżakarty. Położone 45 kilometrów na północ od Dżakarty 105 wysp ma powierzchnię 11,8 kilometrów kwadratowych. W morskim parku narodowym znajdują się różne restauracje, hotele, kompleksy bungalowów i wypożyczalnie łodzi na lagunie . W delfinarium codziennie odbywają się pokazy z lwami morskimi, delfinami i innymi zwierzętami.

W 100-hektarowym parku tematycznym Taman Mini Indonesia Indah w południowo-wschodniej części miasta Republika Indonezji została odtworzona w miniaturze, z wszystkimi prowincjami kraju reprezentowanymi przez wiernie odwzorowane budynki w tradycyjnych stylach architektonicznych i rękodziełach . Oprócz najnowocześniejszych muzeów energetyki, historii naturalnej i technologii istnieją również muzea etnologiczne, takie jak Museum Indonesia . Odbędzie się pokaz multiwizyjny „Indonezja”; nowoczesny teatr został otwarty w 1997 roku.

Ogród Botaniczny Bogor , Kebun Raya niedaleko Dżakarty, jest siedzibą wielu międzynarodowych instytutów badawczych. Został założony 18 maja 1817 roku przez Caspara Georga Carla Reinwardta (1773–1854) z Lüttringhausen i obecnie zawiera kolekcję ponad 3000 gatunków roślin, w tym ponad 200 gatunków palm i 883 gatunki storczyków . Słynny jest bulion tytanowy ( Amorphophallus titanum ), roślina z kwiatostanem o wysokości ponad dwóch metrów . Ogród Botaniczny jest popularnym i wartościowym celem wycieczek w cichym i przyjemnym otoczeniu.

Specjalności kulinarne

Tempeh na targu w Dżakarcie

W restauracjach stolicy Indonezji znajdziesz zarówno dania kuchni narodowej, jak i międzynarodowej. Wiele lokalnych potraw obejmuje zupę ryżową (soto, sop), różne dania z makaronu i sate , szaszłyki z kurczaka grillowane na małej przenośnej siatce i spożywane z sosem orzechowym . Smaczne są też krupuk , czyli krakersy z mąki z tapioki i mielonej krewetki lub ryby, smażone na oleju oraz tahu i tempeh goreng, czyli kostki twarogu sojowego lub soi prasowanej , smażone na tłuszczu . Lokalnymi specjałami są również faszerowana kaczka Bebek „Betutu” i lekko marynowana smażona ryba „Ikan Acar Kuning”. Ten w liściu bananowcaDania rybne gotowane na parze (pepes ikan) to kolejna lokalna specjalność. Tahu i tempeh (rodzaj pasztecika sojowego) często gotuje się ze szpinakiem lub selerem.

Smażony ryż ( nas goreng ) i smażony makaron (mie goreng) są ostre. Z drugiej strony sos orzechowy jest słodki, gdy jest przygotowywany z różnymi grillowanymi szaszłykami mięsnymi. Nabierają one szczególnie delikatnego aromatu, gdy szaszłyki są wykonane z trawy cytrynowej. Z gado-gado słodzony sos z orzeszków ziemnych wylewa się na letnią sałatkę warzywną .

Oprócz stacjonarnych restauracji w całym mieście są też uliczni sprzedawcy ( Kaki Lima = „pięć stóp” = standardowa szerokość chodnika), którzy oferują zupy z małymi klopsikami lub innymi z wyżej wymienionych specjałów i przygotowują je świeże na miejscu .

Oprócz tych lokalnych specjałów, znajdziesz oczywiście również wszystkie inne rodzaje restauracji, zwłaszcza zachodnie sieci restauracji fast food.

handel

Centrum handlowe

W Dżakarcie znajduje się wiele rynków, a także wiele dużych domów towarowych i centrów handlowych. Większe rynki miasta obejmują targ rybny Kali Baru i targ ptasi (Pasar Burung) na południe od Jl. Pramuka, na początku autostrady miejskiej. Na „Pasar Seni Ancol”, dużym targu sztuki i rzemiosła w parku rozrywki Ancol, produkowane i sprzedawane są wyroby rękodzielnicze, takie jak rzeźby, obrazy, plecionki i tkactwo. W sąsiednim dwupiętrowym budynku znajduje się wystawa sztuki.

Artykuły spożywcze, luksusowe i inne są dostępne w centrach handlowych Grand Indonesia, Plaza Indonesia, Fx, Plaza Senayan, Hayam Wuruk, Gajah Mada Plaza, Pasar Senen i Ratu Plaza na Jl. Jen. Sudirman i Blok M w Kebayoran Baru. Największe centra handlowe to Pondok Indah Mall (PIM) na południu, Kelapa Gading i Mangga Dua na północy oraz Taman Anggrek na wschodzie miasta. Supermarkety, które również spełniają europejskie standardy, można teraz znaleźć we wszystkich częściach Dżakarty.

Gospodarka i Infrastruktura

Współczesna Dżakarta

Według badania z 2014 r. Greater Dżakarta ma produkt krajowy brutto w wysokości 321 miliardów dolarów (KKB). W rankingu najsilniejszych gospodarczo regionów metropolitalnych świata zajął 30. miejsce. [40]

gospodarka i środowisko

ulica handlowa

Najważniejszymi sektorami gospodarki Dżakarty są przemysł spożywczy i napojów, przemysł tekstylny i skórzany oraz przetwórstwo tytoniu. Coraz większego znaczenia nabierają branże pracochłonne, zorientowane na eksport, takie jak produkcja tekstyliów, zabawek i obuwia.

Typowe dla tych sektorów są firmy czysto prywatne, często międzynarodowe, podczas gdy w przemyśle cementowym i nawozowym, petrochemicznym i metalurgicznym dominują spółki państwowe lub joint venture z udziałem państwa. Widoczne są oznaki odejścia od często nierentownych przedsiębiorstw państwowych w kierunku większej deregulacji i prywatyzacji .

Dżakarta jest także centrum bankowym kraju. Swoją siedzibę ma tu indonezyjska giełda papierów wartościowych oraz największe banki ( Bank Bukopin , Bank Central Asia , Bank Internasional Indonesia , Bank Mandiri i Bank Rakyat Indonesia ).

Ogólnie rzecz biorąc, rozwój gospodarczy Dżakarty był pozytywny od 1967 roku. Pomimo wszystkich negatywnych zjawisk, takich jak bieda miejska, bezrobocie, nieodpowiednia infrastruktura i zanieczyszczenie środowiska , poziom życia ludności został podniesiony. W latach 1997-2000 gospodarka Dżakarty została poważnie dotknięta wewnętrznym kryzysem politycznym i światowym kryzysem gospodarczym. Zamknięcia fabryk były na porządku dziennym, bezrobocie gwałtownie wzrosło, a dochody z eksportu gwałtownie spadły. Dopiero od 2001 roku produkt krajowy brutto (PKB) ponownie wzrósł.

W przemyśle, który jest skoncentrowany w regionie metropolitalnym Dżakarty, możliwości usuwania i oczyszczania ścieków, spalin i odpadów są niewystarczające. Oprócz chorób zakaźnych, takich jak cholera , biegunka i dur brzuszny , które rozprzestrzeniają się z powodu nieodpowiednich warunków higienicznych, występują również choroby układu oddechowego i skóry spowodowane toksycznymi emisjami z wielu zakładów przemysłowych i ruchu samochodowego. Szczególne problemy wynikają z faktu, że w bezpośrednim sąsiedztwie często znajdują się uboższe osiedla mieszkaniowe i przemysł. Ludność nie może być odpowiednio zaopatrywana w czystą wodę pitną. [41] Nieoczyszczone ścieki przemysłowe stolicy znajdują się w ujściu rzekiCitarum dotknęło bezpośrednio 500 000 osób i pośrednio około 5 milionów osób. Woda i gleba są zanieczyszczone bardzo wysokimi poziomami ołowiu, kadmu, chromu i pestycydów, co skłoniło Instytut Kowala do umieszczenia rzeki na liście „10 najbardziej skażonych miejsc na Ziemi” z 2013 roku. Od tego czasu rząd Indonezji stara się zaradzić tej sytuacji za pomocą pożyczek z azjatyckiego banku rozwoju. [42]

W rankingu miast z 2018 r. według jakości życia Dżakarta zajęła 142 miejsce na 231 badanych miast na całym świecie. [43]

Ruch drogowy

długi dystans

Stary port

Dżakarta jest ważnym węzłem komunikacyjnym z liniami lotniczymi, kolejami, portami, autostradami i terminalami autobusów międzymiastowych. Wszystkie loty międzynarodowe i krajowe obsługiwane są na międzynarodowym lotnisku Soekarno-Hatta w Cengkareng, 23 kilometry na zachód od Dżakarty. Można do niego dojechać z centrum Dżakarty drogą ekspresową.

Regionalna sieć kolejowa w obszarze metropolitalnym Dżakarty ( Jabodetabek – Dżakarta, Bogor, Tangeran i region Bekasi) składa się z kilku linii o łącznej długości około 125 kilometrów. Odcinki linii wykorzystywane przez pociągi podmiejskie i dalekobieżne są częściowo zelektryfikowane.

Pociągi są często mocno przepełnione w godzinach szczytu , kiedy wymagana pojemność pojazdu nie może być zrekompensowana przez operatora z powodu awarii. Tragiczne wypadki nie są rzadkością. Ze stacji Kota lub Gambir w Dżakarcie kursują pociągi na Jawę Środkową i Wschodnią .

Dżakarta ma kilka portów morskich, w tym stary port Kelapa Sunda , który jest również interesujący dla turystów, gdzie drewniane frachtowce z całego archipelagu przeładowują swoje towary, oraz nowoczesny port Tanjung Priok , gdzie statki Pelni mają połączenia pasażerskie i RoRo do produkują najważniejsze porty morskie Indonezji. Na zachód od Kelapa Sunda znajduje się również większy port rybacki.

transport lokalny

Drogi w Dżakarcie są czasami w złym stanie. Poza regionalną siecią kolejową KAI Commuter Jabodetabek [44] , filią państwowych kolei indonezyjskich , miasto od dawna nie posiada wydajnego systemu transportu kolejowego o dużej przepustowości, który mógłby odciążyć drogi.

Od końca 2013 roku trwa budowa 24-kilometrowej linii metra MRT Jakarta , której pierwszy odcinek został oddany do użytku 24 marca 2019 roku. Na etapie planowania jest kolejna linia metra z horyzontem ukończenia w latach 2024-2027. [45] [46]

Lokalny transport publiczny jest w dużej mierze obsługiwany przez autobusy z silnikiem diesla, które dzielą pasy z transportem prywatnym.

Autobusy TransJakarta podczas zmiany na stacji Jakarta Kota
taksówki

Pod koniec 2004 roku TransJakarta została również wprowadzona jako osobny system autobusowy z siedmioma liniami centralnymi. W przypadku tego systemu „Metrobus” konstrukcyjnie wydzielono jeden pas (z wyjątkiem obszarów skrzyżowań); powstały również stałe stacje postojowe. Klimatyzowane autobusy są zaprojektowane w taki sposób, aby wsiadanie i wysiadanie możliwe było tylko na wyznaczonych przystankach. Wejścia mają dobry metr wysokości. [47]

Duży ruch na ulicach samochodów i motorowerów prowadzi do codziennych korków, co nie tylko utrudnia poruszanie się i prowadzi do zwiększonego zanieczyszczenia powietrza spalinami, ale także zaostrza inne problemy: tylko z tego powodu śmieci nie można Unieszkodliwiane efektywnie w stolicy, bo śmieciarki przez większość czasu stoją w korku.

Mniejsze autobusy pozwalają swoim pasażerom wsiadać i wysiadać na obrzeżach lub na środku jezdni.

Historycznie Dżakarta miała system tramwajowy, który wywodzi się z tramwaju konnego z 1869 roku, który zaprzestał działalności w 1962 roku. Tramwaje parowe działały od 1881 roku, a elektryfikacja miała miejsce od 1899 roku.

Innym sposobem poruszania się jest korzystanie z licznych dostępnych taksówek .

Brak chodników lub są w bardzo złym stanie. Przejścia dla pieszych prawie nie istnieją. Istniejące kładki dla pieszych są popularnym miejscem spotkań żebraków, drobnych handlarzy i kieszonkowców.

głoska bezdźwięczna

Mal Pondok Indah w południowej Dżakarcie

Stolica Indonezji jest siedzibą agencji informacyjnej ANTARA . Została założona 13 grudnia 1937 r. W 1962 r. ANTARA została oficjalną agencją informacyjną Indonezji. Dżakarta jest także domem dla anglojęzycznego dziennika The Jakarta Post , który po raz pierwszy został opublikowany 25 kwietnia 1983 r.

Ważnymi dziennikami w języku indonezyjskim (Bahasa Indonesia) publikowanymi w Dżakarcie są „Hidayatulla”, „Jawa Pos”, „Kompas”, „Media Indonesia”, „Republika” i „Suara Pembaruan”. Magazyn informacyjny Tempo ukazuje się w języku angielskim, indonezyjskim i japońskim. Ważnymi gazetami biznesowymi są „Bisnis Indonesia”, „Kontan” i „Surat Kabar”. Ten ostatni pojawia się w języku angielskim i indonezyjskim. Największą gazetą sportową w stolicy jest „Bola”. Jest publikowany w języku indonezyjskim.

trening

Budynek rektoratu Universitas Indonesia

W Dżakarcie znajdują się następujące uniwersytety: Universitas Indonesia , Universitas Negeri Jakarta, Universitas Trisakti , Universitas Atma Jaya , Universitas Pancasila, Universitas Bina Nusantara, Universitas Kristen Krida Wacana, Universitas Tarumanagara, Universitas 17 Agustus, Buna Universitas Mercu, Universitas Bung Gunadarma, Universitas Pelita Harapan, Universitas Jayabaya, Universitas Pembangunan Nasional, President University, Universitas Muhammadiyah , Universitas Indonusa Esa Unggul, Universitas Mercu Buana, Universitas Yarsi, Universitas Kristen Indonesia oraz Indonesia Banking School .

Universitas Indonesia jest uczelnią państwową. Został otwarty 2 lutego 1950 roku. W semestrze 2005/2006 przyjęto 11 011 studentów z wielu krajów . Uczelnia jest podzielona na dwanaście następujących wydziałów : Wydział Lekarski (FK), Wydział Stomatologiczny (FKG), Wydział Matematyczno-Przyrodniczy (FMIPA), Wydział Prawa (FH), Wydział Psychologii (FPsi), Wydział Inżynieria (FT), Wydział Ekonomiczny (FE), Wydział Zdrowia Publicznego (FKM), Wydział Nauk Społecznych i Politycznych (FISIP), Wydział Humanistyczny (FIB), Wydział Informatyki (Fasilkom) i Wydział Pielęgniarstwa (FIK ) .

osobowości

literatura

linki internetowe

Commons : Dżakarta  - Zbiór obrazów, filmów i plików audio
Wikisłownik: Dżakarta  - wyjaśnienia znaczenia, pochodzenie słowa, synonimy, tłumaczenia

pozycje

  1. [ 1]
  2. a b demographia.com (PDF; 2,4 MB)
  3. Indonezja: dane i statystyki krajowe. Źródło 10 marca 2019 .
  4. Dżakarta tonie: Miasto wykopuje dla siebie wodę. W: Deutschlandfunk.de . 12 października 2019, pobrane 9 listopada 2019 .
  5. Nowa stolica Indonezji zostanie nazwana „Nusantara”. W: FAZ.net . 18 stycznia 2022, pobrano 17 stycznia 2022 .
  6. Przyszła stolica Indonezji będzie nazywać się Nusantara. W: Lustro online. 17 stycznia 2022, pobrano 17 stycznia 2022 .
  7. Verena Kern: Ziemia pod. W: Reporter klimatyczny. 2 listopada 2019, pobrane 4 listopada 2019 .
  8. 2007 Globalny Rejestr Powodziowych Zdarzeń. W: dartmouth.edu . Pobrano 3 stycznia 2020 r. (w języku angielskim).
  9. Powodzie w Indonezji – chaos i ryzyko epidemii w Dżakarcie. ( Pamiątka z 20 września 2008 r. w Internet Archive ) Codzienna wiadomość z 5 lutego 2007 r.
  10. Niniek Karmini: Ratownicy znajdują więcej ciał w wodach powodziowych Dżakarty. smh.com.au, 3 stycznia 2020 r. (w języku angielskim); udostępniono 3 stycznia 2020 r.
  11. Temperatury na podstawie średnich z lat 1994–1999, Agencja Meteorologiczno-Geofizyczna, Indonezja
  12. M. Müller: Podręcznik wybranych stacji klimatycznych na ziemi . Uniwersytet w Trewirze, 1983, stadtklima.de
  13. wetterkontor.de , tabela klimatyczna Dżakarty
  14. Amrita Moehring-Sen: Porównanie dwóch miast pod rządami LZO w XVI i XVII wieku: Batavia i Malakka. GRIN Verlag, Monachium 2007, s. 8, ISBN 3-638-83160-4
  15. Thomas Schleich, Thomas Beck: Europa i świat pozaeuropejski. Pisma Biblioteki Uniwersyteckiej Bamberg, Bamberg 1988, t. 6, s. 31, ISBN 3-7661-4565-7
  16. Historia nazw miast Dżakarta . ( Pamiątka z dnia 20 stycznia 2012 r. w Internet Archive ) Indonezja Stare Miasto
  17. Society for Threatened Peoples: The Chinese Minority in Indonesia – Scaping Corruption and Mismanagement ( Pamiątka z 27 września 2007 w Internet Archive ), Memorandum z listopada 1998
  18. Hamburger Abendblatt : Kronika ataków w Indonezji od 1999 roku , od 1 października 2005
  19. Relokacja stolicy Indonezji. Źródło 18 stycznia 2022 .
  20. Jokowi: Nowa stolica Indonezji będzie we Wschodnim Kalimantanie. Borneo Post, 26 sierpnia 2019 r.
  21. Lena Bodewein: Indonezja: Stolica Dżakarty tonie. NDRInfo, 27 września 2019 r.
  22. Christoph Hein: Rząd Indonezji nie chce ratować Dżakarty. W: faz.net, 6 lutego 2022, pobrane 7 lutego 2022.
  23. Ludność miasta 2050 | Zrównoważony rozwój dzisiaj. Pobrano 25 lipca 2018 r . (w języku angielskim).
  24. Partycypacyjny proces planowania w Dakarze i Dżakarcie: dwie wspaniałe historie! (PDF; 32 kB)  ( Strona nie jest już dostępna , szukaj w archiwach internetowychInfo: Link został automatycznie oznaczony jako uszkodzony. Sprawdź link zgodnie z instrukcjami, a następnie usuń to powiadomienie. Międzynarodowe Centrum Badań nad Rozwojem@1@2Vorlage:Toter Link/web.idrc.ca  
  25. Indonezja: Terytorium Stołeczne Dżakarty (gubernatorstwa i gminy) — statystyki ludności, wykresy i mapa. Źródło 5 stycznia 2022 .
  26. a b c d e f g h i j k Perayaan HUT Jakarta Berharga RP 3,5 miliary. Źródło 2 sierpnia 2012 (indonezyjski).
  27. Walikota Berlin Bangga Dengan Kota Dżakarta. (Nie jest już dostępny online.) Zarchiwizowane od oryginału w dniu 19 kwietnia 2014 r .; Źródło 2 sierpnia 2012 (indonezyjski).
  28. ↑ Bliźniacze miasto Dżakarta. (Już niedostępne online.) Zarchiwizowane od oryginału w dniu 14 października 2012 r .; pobrano 2 sierpnia 2012 .
  29. Gubernur DKI i Walikota Hanoi Tandatangani MOU Siostrzane Miasto. Źródło 2 sierpnia 2012 (indonezyjski).
  30. Porozumienie Islamabadu-Dżakarty zostanie reaktywowane. (Już niedostępne online.) Zarchiwizowane od oryginału 19.01.2012 ; Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  31. Siostrzane Miasta Stambułu. Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  32. Siostrzane miasta Los Angeles — Dżakarta, Indonezja. Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  33. Les pactes d'amitié et de coopération. Źródło 2 sierpnia 2012 (francuski).
  34. Siostrzane Miasta Pekinu. Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  35. Kerja Sama Siostrzane Miasto Dżakarta-Pjongjang Ditandatangani. (Już niedostępne online.) 28 lutego 2007 Zarchiwizowane od oryginału z 23 września 2015 ; Źródło 2 sierpnia 2012 (indonezyjski).
  36. Współpraca Dżakarta-Rotterdam w zakresie przeciwdziałania powodziom. (Nie jest już dostępny online.) Zarchiwizowane od oryginału 23 września 2015 r .; Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  37. Zacieśnienie współpracy Seul-Dżakarta. Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  38. Miasta partnerskie. (Nie jest już dostępny online.) Zarchiwizowane od oryginału dnia 2014-07-18 ; Pobrano 2 sierpnia 2012 (w języku angielskim).
  39. Stolica Indonezji zyskuje chrześcijańskiego gubernatora. Artykuł w Daily Mail. Źródło 23 maja 2016.
  40. Alan Berube, Jesus Leal Trujillo, Tao Ran i Joseph Parilla: Global Metro Monitor . W: Brookings . 22.01.2015 ( brookings.edu [dostęp 19.07.2018]).
  41. H. Angga Indraswara: Wodne nieszczęścia. Udział sektora prywatnego w zaopatrzeniu w wodę Dżakarty pozostawił wielu obywateli na haju. Wewnątrz Indonezji, 95, styczeń-marzec 2009
  42. Dziesięć najważniejszych zagrożeń 2013 (PDF; 4,7 MB) autorstwa Instytutu Kowalskiego
  43. Rankingi jakości życia firmy Mercer 2018. Pobrano 30 lipca 2018 r . (w języku angielskim).
  44. Strona internetowa KAI Commuter Jabodetabek. Źródło 22 stycznia 2017 (indonezyjski).
  45. Roland Rohde: Stołeczny region Indonezji zyskuje nowoczesną sieć drogową i kolejową. W: gtai.de. Germany Trade and Invest , 31 stycznia 2017, pobrane 1 lutego 2017 .
  46. Michael Lenz: Pierwsze metro w Dżakarcie: odpowiedź na mega korki . W: Gazeta codzienna: taz . 3 kwietnia 2019, ISSN  0931-9085 ( taz.de [dostęp 10 maja 2020]).
  47. TransJakarta Busway ( pamiątka z 1 września 2008 r. w Internet Archive )