James Somerset

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Logo ruchu antyniewolniczego w kroju pisma z 1837 r.

James Somerset , także James Somersett (ur. przed 1749, zm. po 1772) był niewolnikiem afrykańskim , najbardziej znanym z procesu wytoczonego przed sądem najwyższym w Anglii o jego wolność.

życie [ edytuj | edytuj źródło ]

Somerset został kupiony przez niejakiego Charlesa Stuarta w Wirginii ( Ameryka Brytyjska ) w 1749 roku w młodym wieku . Stuart był angielskim urzędnikiem państwowym iw tym charakterze udał się do Anglii w 1769 roku z Somersetem, który w tamtym czasie nie miał imienia. Tam Somerset nawiązał kontakt z członkami angielskiego ruchu przeciw niewolnictwu , w tym ze znanym działaczem Granville Sharp . W tym czasie został również ochrzczony jako chrześcijanin i otrzymał na chrzcie imię Jakub.

W 1771 Somerset uciekł. Jego właściciel zaoferował nagrodę i został złapany. Stuart umieścił Somerset na statku płynącym do Jamajki , gdzie Somerset miał być sprzedany. Jego rodzice chrzestni dowiedzieli się o jego sytuacji, udali się do sądu, powołując się na habeas corpus i przekazali kapitana Jamajki Somerseta.

Opinia publiczna była zdecydowanie przeciwna niewolnictwu i nadszedł czas, aby zdecydować, czy niewolnictwo jest legalne w Anglii. Somerset odwołał się od Stuarta do King's Bench , najwyższego sądu w Anglii, o jego uwolnienie. Był wspierany przez działaczy antyniewolniczych. Z kolei Stuart był wspierany przez plantatorów z Indii Zachodnich , którzy mieli żywotny interes w dalszym istnieniu niewolnictwa.

22 czerwca 1772 r. Lord Mansfield wydał werdykt Sądu: Zwolnienie Jamesa Somerseta, ponieważ instytucja niewolnictwa nie mogła być moralnie ani politycznie uzasadniona i nigdy nie była autoryzowana przez prawo:

„Stan niewolnictwa ma taką naturę, że nie można go wprowadzić z jakichkolwiek powodów, moralnych czy politycznych; ale tylko prawo pozytywne, które zachowuje swoją moc długo po przyczynach, okolicznościach i czasie, od których zostało stworzone, zostaje wymazane z pamięci: jest tak ohydne, że nie można znieść dla niego nic prócz prawa pozytywnego. Jakiekolwiek zatem niedogodności mogą wynikać z decyzji, nie mogę powiedzieć, że ta sprawa jest dozwolona lub aprobowana przez prawo angielskie; dlatego czerń musi zostać rozładowana”.

„Stan niewolnictwa jest taki, jaki wydaje się nieodpowiedni do wprowadzenia z jakichkolwiek powodów moralnych lub politycznych; może tego dokonać tylko pozytywne prawo, które zachowuje swoje działanie długo po tym, jak wyrwano z pamięci same przyczyny, okoliczności i czas, które je stworzyły. Ten powód jest dziś tak nienawistny, że nie można podać nic poza prawem pozytywnym, aby go usprawiedliwić. Więc jakiekolwiek wady wynikają z tej decyzji, nie mogę powiedzieć, że ta sprawa jest dopuszczalna lub uzasadniona zgodnie z prawem Anglii – czarny człowiek musi zatem zostać wyłączony.” [1] [2]

To sprawiło, że niewolnictwo w samej Anglii stało się nielegalne. Dlatego nigdy nie uchwalono żadnego prawa znoszącego niewolnictwo w Wielkiej Brytanii. Jednak niewolnictwo w innych częściach Imperium Brytyjskiego i udział obywateli brytyjskich w handlu niewolnikami pozostały nienaruszone i trwały do ​​1807 roku, kiedy brytyjski parlament przegłosował zakończenie handlu niewolnikami. Niewolnictwo zostało zniesione we wszystkich częściach Cesarstwa aż do 1833 roku.

Literatura [ edytuj | edytuj źródło ]

  • Alfred W. Blumrosen, Ruth G. Blumrosen: Naród niewolników – jak niewolnictwo zjednoczyło kolonie i wywołało rewolucję amerykańską . Sourcebooks, 2005. books.google ( ograniczony podgląd w Google Book Search)
  • Steven M. Wise: Chociaż niebiosa mogą upaść — przełomowa próba, która doprowadziła do końca niewolnictwa ludzi . Perseus Books, Cambridge, MA, 2005.
  • Dominik Nagl: Nie ma części ojczyzny, ale odrębne dominium Przeniesienie prawa, tworzenie państw i zarządzanie w Anglii, Massachusetts i Południowej Karolinie w latach 1630-1769. LIT, Berlin 2013, ISBN 978-3-643-11817-2 , s. 637 n. Online

Linki internetowe [ edytuj | edytuj źródło ]

Pozycje [ Edytuj | edytuj źródło ]

  1. Wielka Brytania. Court of King's Bench: sprawozdania ze spraw orzeczonych w sądzie King's Bench. J. Moore, 1790, s. 76 ( ograniczony podgląd w wyszukiwarce książek Google).
  2. Niewolnictwo w Stanach Zjednoczonych Ameryki. W: Nasz czas. Rocznik Leksykonu Rozmów. Tom 6. FA Brockhaus 1862, s. 39 books.google ( ograniczony podgląd w wyszukiwarce książek Google)