Niewolnictwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do nawigacji Skocz do wyszukiwania
Gordon, dawniej zniewolony mężczyzna z dowodami okrutnego nadużycia w Luizjanie , Stany Zjednoczone, 1863

Niewolnictwo to system, w którym ludzie są traktowani jako własność innych. W niewolnictwie, w wąskim znaczeniu historycznym, prawo do nabywania, sprzedawania, wynajmowania, dzierżawienia, rozdawania i dziedziczenia niewolników było zapisane w prawie . „Prawa dotyczące niewolników” regulowały prywatne i karne aspekty własności niewolników i handlu niewolnikami ; ponadto określali także, jakie prawa przyznano niewolnikom.

W wielu niewolniczych państwach i społeczeństwach niewolnicy zachowali pewną zdolność prawną i mogli m.in. B. odwoływanie się do sądów lub nabywanie mienia z ograniczeniami, które w niektórych społeczeństwach i krajach pozwalały na uzyskanie wolności poprzez samozakup. W niektórych państwach niewolnictwo było dziedziczne ; H. potomkowie niewolników również byli niewolni.

W szerszym sensie niewolnictwo obejmuje również pozbawienie wolności i przymus bezpodstawnej podstawy prawnej lub jako naruszenie obowiązującego prawa i godności ludzkiej , a także wyzysk nielegalnych mieszkańców . Granice między niewolnictwem a zjawiskami podobnymi do niewolnictwa, takimi jak praca przymusowa (w przemyśle, górnictwie, plantacjach itp.) czy przymusowa prostytucja są płynne.

wyrażenie

etymologia

Słowo „niewolnik” (późno średniowysoko niemiecki niewolnik i niewolnik ; apelacyjny, który jest językowo jednym z ludowym imieniem Słowian , średniogrecki Sklabēnoi od słowiańskiego Slověninŭ z k wstawionym przez Greków , z którego powstał przymiotnik sklabēnós , który w VI wieku stał się rzeczownikiem sklábos był, od VIII wieku w znaczeniu „niewolne pochodzenie słowiańskie”, który następnie stał się średniowiecznym łacińskim sclavus [ 1] ) jest często przestarzałym wyjaśnieniem etymologicznym wynikającym z greckiego czasownika skyleúo , forma wtórnaskyláo 'zrobić łupy wojenne' [2] .

Jednak obecne wyprowadzenie opiera się na zapożyczeniu od łacińskiego sclavusu dla grupy etnicznej Słowian , tzw. od średniowiecza . [3] Rumuński şchiau , liczba mnoga şchei i albański shqa – obie przestarzałe nazwy dla (południowo)słowiańskich sąsiadów, zwłaszcza Bułgarów i Serbów – pochodzą z tego samego źródła, ponieważ oba słowa mogły kiedyś oznaczać „sługę”, „niewolnik”. Niektórzy autorzy mają tendencję do dostrzegania tego w walkach Ottonów ze Słowianami w X wieku, zwłaszcza już od Widukinda von Corvey aw Kronikach Quedlinburga dla niewolnika zamiast slavus jest napisane „ sclavus ”. I tak 11 października 973 r. handlarzowi niewolników wystawiono dokument zawarty w Monumenta Germaniae Historica , w którym zamiast łacińskiego servus po raz pierwszy pojawia się sclavus oznaczający „niewolnik” . [5]

Termin saqaliba używany w średniowiecznych źródłach arabskich البة/ ṣaqāliba / 'Słowianie' odnosi się również do Słowian i innych jasnoskórych lub czerwonawych ludów Europy Północnej i Środkowej. Termin al-Ṣaḳāliba (s. Ṣaḳlabī , Ṣiḳlabī ) zapożyczono ze średniogreckiego Σκλάβος (bezpośrednie źródło łacińskiego sclavus ). Jest to wariant Σκλαβῆνος (liczba pojedyncza) lub Σκλαβῆνοι (liczba mnoga), który pochodzi od słowiańskiego samookreślenia Slovĕne (liczba mnoga). Ze względu na dużą liczbę niewolników słowiańskich, słowo to przyjęło znaczenie „niewolnik” w kilku językach europejskich (angielski niewolnik , wł. schiavo , francuski esclave), a więc także w Umayyad w Hiszpanii , gdzie Ṣaḳāliba odnosiło się do wszystkich zagranicznych niewolników.

Fakt, że inne słowa oznaczające „niewolnika” mogły być również naturalizowane na niektórych obszarach Europy, był oczywisty od X wieku w czasie Rekonkwisty do 1492 r., zwłaszcza w chrześcijańskiej zachodniej części Morza Śródziemnego, gdzie pojmani w bitwie i „ saracenie ” / „Saracenin” lub „ Maure ” / „Maurin” stały się towarem i trzeba było wykonywać niewolniczą pracę. [6]

cechy i aspekty

Mieszkańcy Austrii Wewnętrznej zostają uprowadzeni do niewoli przez Turków , 1530

Niewolnicy pochodzą zwykle z innych krajów, są wyrywani swojej grupie etnicznej i rodzinie i przenoszeni do innych, obcych im środowisk etnicznych, językowych i społecznych. Mogą stać poza prawem, zostać zreifikowane w towary lub odczłowieczone i stać się przedmiotem sprzedaży i odsprzedaży. [7] Pozbawieniu wolności często towarzyszy przemoc fizyczna i/lub instytucjonalna . Charakteryzuje handel niewolnikami i oznacza utratę uprawnień i możliwości identyfikacji (alienacji urodzeniowej) związanych z urodzeniem i genealogią oraz godnością człowieka . [8.]

Niewolnictwo, gdzie określa strukturę społeczną , służy głównie wyzyskowi gospodarczemu i utrzymaniu społeczeństwa klasowego .

społeczeństwo niewolnicze

Łowcy niewolników w Brazylii ( Moritz Rugendas , 1823)

W społecznej teorii marksizmu i leninizmu społeczeństwo niewolników jest rozumiane jako ekonomiczna forma społeczeństwa oparta na posiadaniu przez właścicieli niewolników środków produkcji (ziemia, maszyny itp.) oraz bezpośrednich producentów (niewolników). Karol Marks , który uważał niewolnictwo za najprymitywniejszą i najbardziej prymitywną formę wyzysku, a antagonizm między niewolnikami a właścicielami niewolników za archaiczny antagonizm klasowy , odniósł pojęcie społeczeństwa posiadającego niewolników wyłącznie do społeczeństw starożytnych . Jednak Marks opisał również, jak jako zjawisko nadbudowypojawiły się poglądy polityczne, prawne i filozoficzne niewolnictwa, które służyły właścicielom niewolników jako instrument władzy. [9]

Według amerykańskiego historyka Iry Berlina , którego główne prace obejmują dwie monografie dotyczące historii niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych , należy rozróżnić dwie formy niewolnictwa. Społeczeństwo amerykańskich stanów południowych przed wojną secesyjną było typowym „społeczeństwem niewolników” (ang. slave society ). W społeczeństwach niewolniczych główne procesy produkcyjne — w przypadku stanów południowych uprawa trzciny cukrowej, tytoniu, ryżu i bawełny na plantacjach — opierają się na sile roboczej niewolników. Z drugiej strony w społeczeństwach z niewolnikami), jak np. B. istniał w starożytności greckiej i rzymskiej, niewolnicy odgrywali marginalną rolę w gospodarce. W rezultacie w społeczeństwach niewolniczych właściciele niewolników tworzą klasę rządzącą, podczas gdy w społeczeństwach niewolniczych stanowią oni tylko część zamożnej elity. [10] [11]

Odróżnienie od podobnych terminów

Poddani, ok. 1310

Granice między niewolnictwem a podobnymi formami ujarzmienia i wyzysku są często niejasne. Terminy takie jak niewolnicza zależność lub niewolnicze warunki pracy mogą służyć do określenia lub wyraźnego włączenia takich „podobnych” zjawisk i relacji. Od niewolnictwa odróżnia się następujące formy niewoli i niewolnej pracy:

  • Termin pańszczyźniany oznacza stosunek między panem feudalnym a kontrolowanymi przez niego chłopami, w tym jurysdykcję i wiązanie. Chłopi pańszczyźniani uprawiają ziemię pana w zamian za czynsz i wykonują dla niego przymusową pracę , tak zwani samozatrudnieni służyli mu bezpośrednio jako służący . Kwestią dyskusyjną jest, czy pańszczyzna była formą niewolnictwa. Historyk Michael Zeuske nie widzi między nimi różnicy. [12]
  • W niewoli długów dłużnik zobowiązuje się do spłacenia długów, często zmuszany przez okoliczności i na czas nieokreślony.
  • Mita i encomienda były formami niewolniczej pracy nałożonej na ludy tubylcze w hiszpańskim imperium kolonialnym . Często różnili się tylko nazwą od niewolnictwa, którego edykt królowej Izabeli z 1503 r. zabraniał stosowania wobec ludów tubylczych. [13]
  • Przymusowa praktyka (też: indentured apprenticeship ) to nakazane przez sąd umieszczenie dzieci byłych niewolników w gospodarstwie domowym „nauczyciela”. Tą przejściową formą niewolnictwa i wolności była m.in. Rozpowszechniony w południowych stanach Ameryki po 1865 roku. Podobne okoliczności istniały już w średniowieczu, gdzie nierzadko zdarzało się, że dzieci były oddawane przez rodziców do obcych rodzin „na naukę”, aby tam żyć w warunkach zbliżonych do niewolnictwa, a często na czas nieokreślony, np. w czasie niewolnictwa. B. fante w Wenecji, często z Bałkanów. [14]
  • W Verdingen , rozpowszechnionym w Szwajcarii i Austrii w XIX i pierwszej połowie XX wieku , dzieci (często sieroty lub dzieci rozwiedzione) były zatrudniane przez rolników jako robotnicy i często zmuszane do ciężkiej pracy i pozbawione wielu prawa. [15]
  • Praca przymusowa to praca, którą człowiek jest zmuszany do wykonywania wbrew swojej woli i pod groźbą kary.

W języku angielskim , aby wyraźnie odróżnić niewolnictwo od podobnych form niewoli, wyrażenia ruchoma niewola („possession bondage”) i ruchomość niewolnictwo („possession slavery”) są powszechne i oznaczają jedynie formy niewoli, w których dana osoba jest również uwięziona w sensie prawnym – tj. za wyraźnym potwierdzeniem ustawodawcy – jako własność innej osoby. [16]

Definicje prawne zawarte w Uzupełniającej Konwencji Narodów Zjednoczonych z 1956 r. o zniesieniu niewolnictwa, handlu niewolnikami oraz instytucjach i praktykach Podobnie jak niewolnictwo wiążą termin niewolnictwo z wykonywaniem praw własności: Niewolnictwo to „status prawny lub sytuacja osoby, w której wykonuje się jedno lub wszystkie uprawnienia związane z prawami majątkowymi”. [17] Artykuł 1 wymienia „instytucje i praktyki podobne do niewolnictwa”, a mianowicie niewolę za długi, niewolę, kontrakt, przymusowe małżeństwo za opłatą w gotówce lub w naturze oraz cesję lub dziedziczenie żony na inną osobę.

Zniewolona osoba

W anglojęzycznej historii toczy się debata na temat tego, czy w odniesieniu do ofiar niewolnictwa należy używać terminu osoba zniewolona zamiast niewolnika . Dla odmiany, argumentuje się, że słowo niewolnik kontynuuje zbrodnię niewolnictwa w sposób językowy, redukując ofiary do przedmiotu nie-ludzkiego (towaru, towaru itp.), zamiast pamiętać o nich jako o ludziach. Inni historycy sprzeciwiają się temu niewolnikowijest terminem krótszym i bardziej znanym, lub że samo to słowo trafnie oddaje nieludzkość niewolnictwa: „osoba” sugerowałaby osobistą autonomię, której niewolnictwo nie mogłoby mieć. [18]

historia niewolnictwa

antyk

Rzymski żołnierz i dwóch niewolników w niewoli. Ulga ze Smyrny (obecnie Izmir , Turcja), ok. 200 rne

Historia niewolnictwa, udokumentowana tekstami prawnymi, zaczyna się w pierwszych zaawansowanych cywilizacjach starożytności . Powszechne było tam zniewolenie jeńców wojennych ; ale ich potomkowie również pozostali niewolni. Niewolnictwo było szeroko rozpowszechnione w Mezopotamii , Egipcie i Palestynie .

W greckich państwach-miastach , gdzie niewolnicy byli w dużej liczbie wykorzystywani do prac domowych i rolniczych, rozwój handlu doprowadził do niewoli dłużnej , w której dłużnicy zadłużeni popadli w podobną do niewolnictwa zależność od wierzyciela . Niewola za długi był również szeroko rozpowszechniona w Rzymie, ale wraz z rozprzestrzenianiem się rzymskich wojen podbojowych, jeńcy wojenni byli tam coraz bardziej zniewoleni. Zarówno w Grecji, jak iw Rzymie wyzwoleni niewolnicy mogli uzyskać obywatelstwo.

średniowiecze

W kulturze islamskiej masowe wykorzystywanie niewolników w kolektywach pracy nie było zbyt powszechne. W rolnictwie (palma daktylowa, ogrodnictwo w oazach) i koczowniczej hodowli zwierząt, niewolnicy żyli zintegrowani ze wspólnotami domowymi lub rodzinnymi właścicieli niewolników. Wyjątkiem byli Zanj , czarni, którzy zostali uprowadzeni z Afryki Wschodniej i którzy w czasach imperium Abbasydów pracowali w dużych grupach na solnisku , przy rekultywacji i na plantacjach do produkcji cukru na słonych bagnach dzisiejszego Iraku. [19] W 869 rozpoczęli powstanie, który doprowadził kalifat Abbasydów na skraj klęski, ale zdołał zostać zmiażdżony. [20]

Mniej więcej w tym samym czasie ludy tureckie, takie jak Chazarowie i ludy germańskie, takie jak Waregowie i Wikingowie , handlowali jeńcami wojennymi i niewolnikami w Europie i na Wschodzie. Po konfliktach zbrojnych ze Słowianami w Saksonii i we wschodniej Francji rozwinął się dobrze zorganizowany i bardzo rozległy handel niewolnikami słowiańskimi . Oprócz Pragi głównym ośrodkiem handlowym była Ratyzbona. Utrzymywały się dobre stosunki handlowe z Wenecją i Verdun, skąd ciągnęły się szlaki handlowe do Arabii i Hiszpanii, gdzie po szerzeniu się islamu było duże zapotrzebowanie na niewolników. Ale istniała również potrzeba niewolnej pracy wśród dużych właścicieli ziemskich w królestwie Franków. [21]

Wykorzystywanie wojskowych niewolników, mameluków , odgrywało znaczącą rolę w rządzeniu państwami islamskimi, począwszy od wczesnego średniowiecza . W swojej lojalności stali poza związkami rodzinnymi i plemiennymi, ale mogli również sami przejąć władzę, jak pokazał przykład Ghaznavidów .

Książęta słowiańscy utrwalili swoje panowanie również poprzez handel ludźmi. Według żydowsko-arabskiego podróżnika Ibrahima ibn Yaquba około roku 960 jeden z najsłynniejszych targów niewolników znajdował się pod głównym zamkiem czeskich książąt Przemyślidów w Pradze. [22] Wraz z chrystianizacją niewolnictwo upadło w średniowieczu środkowej Europie, gdzie chrześcijanom zabroniono sprzedawać lub kupować innych chrześcijan jako niewolników. Na południe od Alp – na przykład we włoskich republikach morskich , w regionie Morza Czarnego , na Bałkanach i w Egipcie– jednak nadal na dużą skalę handlowano niewolnikami. Papieże i klasztory również posiadali niewolników. Teologowie średniowieczni , tacy jak Tomasz z Akwinu , cytując Arystotelesa , uzasadniali legalność i konieczność niewolnictwa prawem naturalnym . [23]

Pierwszą księgą prawniczą, w której odrzuca się niewolnictwo i poddaństwo, jest Sachsenspiegel Eike von Repgow , napisana około 1230 roku: „Niewolność jest zatem niesprawiedliwością, która jest uważana za słuszną z przyzwyczajenia. Ponieważ człowiek jest stworzony na obraz Boży, należy tylko do niego i do nikogo innego” [24] .

Niewolnictwo było tradycyjnie powszechne w wielu kulturach pozaeuropejskich, takich jak Aztekowie , Indianie Ameryki Północnej oraz w wielu częściach Afryki i Azji. W tym miejscu należy również wspomnieć o niewolnictwie w islamie , które przyjęło i kontynuowało wcześniejsze formy w VII wieku.

nowoczesne czasy

W czasach nowożytnych niewolnictwo odrodziło się wraz z ekspansją europejskiego handlu morskiego i tworzeniem kolonii zamorskich . W wielu przypadkach były one słabo zaludnione, więc sprowadzano niewolników afrykańskich, aby budować gospodarkę, na której pracy opierała się gospodarka tych kolonii przez wieki. Do XIX wieku wiodącym na świecie krajem handlującym niewolnikami była Portugalia . Sam do Brazyliiponad 3 miliony afrykańskich niewolników zostało sprzedanych przez portugalskich kupców w czasach współczesnych. Oczywiście nie było prawie żadnej europejskiej potęgi handlu morskiego, która nie byłaby zaangażowana w międzynarodowy handel niewolnikami. Dotyczy to nie tylko kupców hiszpańskich, brytyjskich, francuskich i holenderskich, ale także kupców szwedzkich, duńskich i brandenburskich .

Od XVI do XIX wieku istotne było także schwytanie i zniewolenie europejskich marynarzy, a w niektórych przypadkach także mieszkańców wybrzeża, przez islamskich piratów północnoafrykańskich ( barbareskich korsarzy ). [25] Szacuje się, że w ten sposób w niewolę popadło od kilkuset tysięcy [26] do ponad miliona Europejczyków [27] . Między innymi, założył fundusze niewolnicze w Hamburgu i Lubece . Zniewolenie przez barbarzyńskich korsarzy zostało zrekompensowane sprzedażą tysięcy islamskich więźniów na europejskich targach niewolników, takich jak Malta czy Marsylia . [25]

Na pokładzie parowca niewolniczego w regionie Kongo, około 1900

Od końca XVIII wieku niewolnictwo zostało stopniowo zniesione na całym świecie. Znaczące inicjatywy dla brytyjskiej strefy wpływów pochodziły m.in. przez abolicjonistów , takich jak William Wilberforce (grany w filmie Amazing Grace ), były handlarz niewolnikami John Newton i uwolniony niewolnik Olaudah Equiano , i zyskał przestrzeń publiczną. Na przykład pod naciskiem Brytyjczyków na Kongresie Wiedeńskim niewolnictwo zostało zakazane w art. 118 Aktu Kongresu, prawa i marynarka brytyjska zatrzymała przynajmniej atlantycki handel niewolnikami , a w USA handel niewolnikami zakończył się w 1865 r.Niewolnictwo w czasie wojny domowej .

Jednak zakazanie niewolnictwa na Zachodzie służyło jako usprawiedliwienie kolonizacji Afryki w dobie wysokiego imperializmu. Europejscy kolonizatorzy mogli teraz przyjąć postawę moralnej wyższości wobec świata islamskiego, w którym niewolnictwo nadal było akceptowane, i uzasadniać swój kolonialny zasięg w Afryce humanitarną potrzebą walki z niewolnictwem, która odzwierciedla moralne cele abolicjonistów i przezwyciężone interesy abolicjonistów. przez imperialistów. [28]

W buddyjskiej Azji niewolnictwo odgrywało ogólnie mniejszą rolę niż na Zachodzie i w świecie islamskim. Już w XVIII wieku Chiny i Japonia były faktycznie „cywilizacjami wolnymi od niewolników”. [29]

Wraz z zakazem w Mauretanii od 1981 r. [30] nie ma już podstawy prawnej dla handlu niewolnikami i niewolnictwa w żadnym kraju na ziemi. Jednak formalne zniesienie niewolnictwa prowadziło do skutecznej równości społecznej byłych niewolników tylko w najrzadszych przypadkach. Ta ciągłość zależności jest szczególnie dobrze udokumentowana w przypadku niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych . Podobne do niewolnictwa formy ujarzmienia człowieka można jednak zaobserwować raz za razem nawet w kulturach, w których niewolnictwo w wąskim znaczeniu nie ma tradycji; takich jak nazistowska praca przymusowa .

przetwarzanie historii

Mężczyźni, kobiety i dzieci pracują pod kontrolą konnego nadzorcy na plantacji bawełny w południowych Stanach Zjednoczonych około 1850 roku

Chociaż niewolnictwo zostało oficjalnie zniesione w każdym kraju na świecie, istnieją trudności w rozwiązaniu tego problemu. Dotyczy to zarówno świata islamu, jak i europejskiego sposobu radzenia sobie z własną przeszłością.

Z okazji 200. rocznicy Rewolucji Francuskiej francuski filozof Louis Sala-Molins , który wykładał na Sorbonie do 2001 roku, zwrócił uwagę na fakt, że żaden z myślicieli oświeceniowych nie był zainteresowany zniesieniem niewolnictwa we francuskich koloniach - ani Condorcet , Diderot , Monteskiusz ani Rousseau . Zauważonym wyjątkiem był markiz de La Fayette . Sala-Molins uważa stosunek do kwestii niewolników i Murzynów za decydujący słaby punkt oświeconego roszczenia do praw człowieka, które są propagowane jako uniwersalne. [31] 1685 za Ludwika XIV.Code Noir , wydany dla kolonii, obowiązywał tam przez 163 lata bez przerwy, aż do 1848 roku. Następnie popadł w zapomnienie, dopóki nie został ponownie opublikowany przez Sala-Molinsa w 1987 roku jako „najbardziej potworny tekst prawny współczesności”. [32]

Francuski mediewista Jacques Heers stwierdził w 1996 roku, że niewolnictwo jako oczywisty fakt obok pańszczyzny chłopskiej , mimo pewnych badań dotyczących poświęconego mu obszaru śródziemnomorskiego, rzadko pojawia się we współczesnych przedstawieniach średniowiecza i to mniej lub bardziej celowo. [33]

Obrazoburcze akty przeciwko posągom i pomnikom wybuchły w 2020 roku w następstwie protestów antyrasistowskich w Stanach Zjednoczonych i Europie . Przedstawione postacie historyczne często kojarzą się z nierefleksyjną pamięcią o niewolnictwie i kolonializmie. [34]

dystrybucja

Społeczeństwa oparte na niewolnictwie były szeroko rozpowszechnione na całym świecie aż do XIX wieku. Tymczasem, pomimo swojego zakazu, niewolnictwo trwa w niektórych miejscach w XXI wieku. Może to wynikać z faktu, że niewolnicy, pod wieloma różnymi imionami w różnych kulturach, mieli i nadal mają szczególny status w środowisku społecznym, ponieważ społeczeństwa same w sobie są bardzo złożonymi strukturami. W swoich badaniach nad niewolnictwem w świecie islamu francuski antropolog Malek Chebel oszacował, że jest to od 21 do 22 milionów niewolników, którzy w ciągu 1400 lat byli niewolnikami jako Słowianie, konkubiny, służący, niewolnicy z Afryki lub Śródziemnomorski handel niewolnikamischwytani chrześcijanie stracili wolność. Chebel liczy też Filipińczyków, Hindusów i Pakistańczyków pracujących obecnie w państwach Zatoki Perskiej, którzy tracą tam prawa człowieka, ale wyraźnie nie bierze pod uwagę np. mniejszości afrykańskich w Maghrebie, w Turcji, w Iranie czy w Afganistanie. [35]

Założona w 2010 roku przez australijskiego przedsiębiorcę Andrew Forresta , Walk Free Foundation jest zaangażowana w walkę z nowoczesnymi formami niewolnictwa. Od 2013 roku Fundacja corocznie publikuje Global Slavery Index z szacunkami rozmiarów niewolnictwa w 162 krajach (2013) i 167 krajach (od 2014). Obecny indeks z 2018 r. szacuje się na 40,3 miliona zniewolonych mężczyzn, kobiet i dzieci na całym świecie. [36]

uzasadnienie

Niemal we wszystkich epokach przetrzymywanie niewolników było również podbudowane ideologicznie. Grecy podzielili ludzkość na Greków i barbarzyńców (od greckiego βάρβαρος - pierwotne określenie w starożytnej Grecji dla wszystkich tych, którzy nie mówili (lub źle) po grecku) [37] i wydawało się, że tylko dobrze i sprawiedliwie jest robić niewolników z barbarzyńców. Ponadto Grecy zniewalali mieszkańców podbitych miast, nawet jeśli sami byli Grekami. Na przykład, według melijskiego dialogu Tukidydesa , mieszkańcy Milos stawiali opór w czasie wojny peloponeskiejw V wieku p.n.e. do potężnych Aten , a następnie zostali zniewoleni przez Ateńczyków. [38] [39] Ksenofont zasadniczo formułuje prawo najsilniejszego:

„Albowiem wiecznym prawem na całym świecie jest, że jeśli wrogie miasto zostanie zdobyte, osoby i własność jego mieszkańców należą do zdobywców”.

Ksenofont : Cyrupedia , VII 5,73

Z drugiej strony, wolni Grecy uznali istnienie zniewolonych Greków za hańbę, a zniewolenie całych miast pozostawało bardzo kontrowersyjne. Niektórzy przywódcy wojskowi odrzucali tę praktykę, jak Spartanie Agesilaus II [40] i Kallikratidas . [41] Od czasu do czasu był zakazany przez traktaty międzymiastowe. Na przykład Miletus i Knossos zobowiązali się w III wieku p.n.e. siebie nawzajem, aby nie zniewalać obywateli drugiego miasta. [42]

W starożytnej Grecji Arystoteles określał niewolników jako nieodłącznie posiadanych. [43] Abstrahując od problematycznego uzasadnienia materialno-filozoficznego i prawa naturalnego tego stosunku własności, Arystoteles nadal charakteryzuje niewolników dwiema cechami. Po pierwsze, takie rzeczy mają tę zaletę, że są specjalnym narzędziem, które może zastąpić wiele innych narzędzi. Według teleologii arystotelesowskiej narzędzia nie mają własnego celu, lecz muszą podporządkować się celowi wyznaczonemu przez doskonałą całość, której są tylko niedoskonałą częścią. [44]Jednak w przeciwieństwie do innych narzędzi nieożywionych te ludzkie narzędzia posiadają pewną zdolność przewidywania. Arystoteles pisze, że niewolnicy są w stanie samodzielnie przewidywać polecenia, a nie tylko działać na polecenie innych. Jako takie instrumenty antycypacyjne mają duszę, ale nie są zdolne do pełnego, racjonalnego treningu. Dlatego lepiej dla niewolnika służyć jako niewolnik dla wyższych ludzi.

Cyceron później mówi o Żydach i Syryjczykach jako o „ludziach, którzy urodzili się niewolnikami” i sugeruje, że niektóre narody radzą sobie dobrze, gdy są w stanie całkowitej uległości politycznej. Przede wszystkim poglądy Arystotelesa posłużyły później do nadania niewolnictwa uzasadnienia ideologicznego.

Niewolnictwo jest opisane w Biblii jako fakt starożytnego społeczeństwa żydowskiego. Na początku Starego Testamentu usprawiedliwienie trwałej niewoli znajduje się w przekleństwie Noego na jego syna Chama – protoplastę Kananejczyków (Rdz 9:18-27). Prawo Mojżeszowe rozróżnia niewolników rodzimych i obcych według pochodzenia (Kpł 25:44-46). Tylko ci ostatni byli uważani za niewolników w węższym znaczeniu – tj. H. Własność dożywotnia do zrealizowania — dozwolona. Prawdą jest, że Hebrajczycy, którzy urodzili się wolni, mogli również popaść w niewolę z powodu zadłużenia . Byli jednak zwolnieni z niektórych prac i musieli zostać zwolnieni w siódmym roku ( roku szabatowego ) ( Ex 21.2  EU iPwt 15.12  UE ). Nie było specjalnych przepisów dotyczących traktowania niewolników. Wyraźnie zabroniono zabijania niewolników (Wj 21:20-21). Ponadto niewolnicy mieli być wypuszczani na wolność, jeśli ich właściciel doznał poważnej przemocy fizycznej (Wj 21:26-27).

Z drugiej strony w ewangeliach Nowego Testamentu nie ma wyraźnej wzmianki o niewolnictwie jako praktyce dominacji. Tylko w listach apostoła Pawła pojawia się to kilka razy. Paweł podkreśla w nim, mając na względzie heterogenicznie złożone wspólnoty wczesnego kościoła, że ​​wśród chrześcijan nie ma różnicy między niewolnikami a ludźmi wolnymi ( Gal 3.28  UE ; Kol 3.11  UE ; 1 Kor 12.13  UE ). Staje się to szczególnie widoczne w liście Pawła do Filemona, kiedy prosi go, aby przyjął jako ukochanego brata jego zbiegłego i teraz ochrzczonego niewolnika Onezyma (Fm 15-17). W ten sposób wczesne chrześcijaństwo po raz pierwszy w starożytności sformułowało wartość i godność niewolników. O tym, że chrześcijaństwo w rozumieniu Pawła nie zawiera przesłania społeczno-rewolucyjnego, świadczy pierwszy list do Tymoteusza ( 1 Tm 6:1-2  EU ). Paweł twierdzi, że wolność, którą daje Jezus Chrystus, nie zależy od zewnętrznego stanu cywilnego ( 1 Kor 7.22  UE ). Pozostawia niewolnictwo nietknięte jako społecznie ugruntowaną formę własności, ale przypomina niewolnikom i panom o ich wzajemnych obowiązkach (Kol 3:22-4:1; Ef 6,1-9  EU). Niewolnictwo jest częścią porządku ustanowionego przez Boga, w którym ludzie mają różne statusy i muszą się z nimi pogodzić.

W średniowieczu dodawano argument za niewolnictwem i handlem niewolnikami, że promował on chrystianizację pogan. Bulle papieskie Dum diversas ( 1452) i Romanus Pontifex (1455) pozwolono chrześcijanom zniewolić Saracenów , pogan i innych wrogów chrześcijaństwa i zabrać ich posiadłości. [45] W przypadku dalmatyńczyków fante , których niewola była ograniczona w czasie, podkreślano, że potrzeba kilku lat niewolniczej pracy, aby dać im wystarczającą ilość czasu na naukę.

Niektórzy średniowieczni papieże zdecydowanie sprzeciwiali się niewolnictwu. Jan VIII oświadczył w bulli Unum est z 873 , że było to nieuzasadnione według nauki Chrystusa. Pius II w liście nazwał handel niewolnikami „magnum scelus ”, wielką zbrodnią, i bullą z 7 października 1462 r. potępił zniewolenie. [46]

W 1510 teorie Arystotelesa zostały po raz pierwszy zastosowane do Indian amerykańskich przez szkockiego uczonego Johna Majora. [47] Dopiero w 1537 roku bulla Sublimis Deus ustanowiła inne, pozaeuropejskie grupy etniczne, m.in. B. Indianie to prawdziwi ludzie, którzy potrafią zrozumieć wiarę katolicką. Teraz nie wolno było pozbawiać ich wolności i własności. Jednak w XIX wieku nadal istniały przeciwstawne poglądy. Na przykład George Fitzhugh opublikował w 1854 roku książkę, w której napisał: „Niektórzy mężczyźni rodzą się z siodłem na plecach, a inni są podkuwani butami i zachęcani do jazdy na nim. I to jest dla nich dobre!” [48]

Niewolnictwo i uzależnienie podobne do niewolnictwa dzisiaj

„Współczesne niewolnictwo jest postrzegane jako wyzyskująca sytuacja życiowa, z której nie ma ucieczki dla ofiar z powodu gróźb, przemocy, przymusu, nadużycia władzy lub oszustwa. W wielu przypadkach poszkodowani są przetrzymywani na łodziach rybackich w Azji, wykorzystywani jako pracownicy domowi lub zmuszani do prostytucji w burdelach .” [49]

W kwietniu 2006 roku Terre des hommes opublikowało liczby, według których ponad 12 milionów ludzi należy uznać za niewolników. Liczby te zostały później potwierdzone przez Organizację Narodów Zjednoczonych . Około połowa z nich to dzieci i młodzież. Są ofiarami handlu ludźmi i pracy przymusowej. [50] Zgodnie z tym , większość robotników przymusowych mieszka w Indiach , Bangladeszu i Pakistanie . Również w krajach uprzemysłowionychw szczególności kobiety żyją jako przymusowe prostytutki w warunkach podobnych do niewolnictwa. Ponadto pracownicy są zatrudniani nielegalnie bez praw w budownictwie, gospodarstwach domowych i rolnictwie. W Europie Środkowej znane są pojedyncze przypadki niewolniczych warunków pracy. Na przykład jemeński attaché kulturalny w Berlinie, który cieszył się immunitetem dyplomatycznym , przez lata utrzymywał nieopłacaną robotnicę domową w warunkach podobnych do niewolnictwa. [51]

Historia niewolnictwa w islamie nie skończyła się nawet w ostatnich czasach. W ten sposób zgłaszane jest niewolnictwo w Państwie Islamskim . [52]

Według raportu opublikowanego w połowie 2016 roku przez Walk Free Foundation [ 53] fundację założoną przez australijskiego przedsiębiorcę i miliardera Andrew Forresta i jego żonę Nicolę [53] w celu zwalczania nowoczesnych form niewolnictwa, prawie 46 milionów [54] ludzi mówi się, że na całym świecie żyją jak niewolnicy lub niewolniczy robotnicy; dwie trzecie z nich w regionie Azji i Pacyfiku . Z ponad 18 milionami, Indie są krajem o największej liczbie ofiar, za nimi są Chiny z 3,4 miliona i Pakistan z 2,1 miliona.Przy 4,37%, Korea Północna ma najwyższy wskaźnik w stosunku do własnej populacji, a także jest jedynym krajem na świecie, który nie robi nic przeciwko niewolnictwu. [49] Ponadto Rosja, Chiny, Korea Północna, Nigeria, Irak, Indonezja, Kongo i Filipiny znalazły się wśród dziesięciu krajów, które stanowią 60% całkowitej liczby niewolników na świecie według rankingu Walk Free Foundation z 2018 r. . [55]

Fundacja Walk Free zaprojektowała i stworzyła Globalny Indeks Niewolnictwa : Oprócz zbierania danych zapewnia również przegląd zaangażowania polityków na całym świecie. [54]

sytuacja w poszczególnych krajach

Brazylia

Warunki pracy zbliżone do niewolnictwa są nadal powszechne w wiejskich regionach Brazylii, a zjawisko to wykracza daleko poza pojedyncze przypadki. Dlatego od lat w mediach, wśród obrońców praw człowieka i w środowisku akademickim toczy się intensywna debata, której słowem kluczowym jest trabalho escravo , czyli trabalho escravo. mi. „Współczesne niewolnictwo”. [56] Wynikiem debaty jest adaptacja brazylijskiego prawa pracy, który po raz pierwszy definiuje i karze niewolnicze warunki pracy. Definicja „nowoczesnego niewolnictwa” nie obejmuje faktycznej własności ludzi, która została zniesiona w Brazylii od 1888 roku, ale opisuje warunki pracy, takie jak niewola za długi, pozbawienie wolności w pracy, zbyt długie i wyczerpujące dni pracy. Chociaż warunki te odpowiadają formie półkontraktowej pracy najemnej, w rzeczywistości zbliżają się do niewolnictwa. Zgodnie z tą nowoczesną definicją, prawo pracy, jeśli zostanie wdrożone lokalnie, może uchwycić współczesne niewolnictwo i ukarać tych, którzy czerpią zyski. [57]

Haiti

Według raportu Kindernothilfe z 2009 roku, około 300 000 dzieci obu płci żyje na Haiti jako niewolnicy domowi, tak zwani restavecs (z francuskiego : rester avec 'być z kimś') w rodzinach z klasy wyższej i średniej, głównie w stolicy. Port-au-Prince . Pochodzą głównie z rodzin mieszkających na obszarach wiejskich, które z trudem mogą wyżywić swoje dzieci i dlatego zazwyczaj bezpłatnie pozostawiają je zamożniejszym rodzinom. Tam muszą codziennie wykonywać wszystkie prace w gospodarstwie domowym z bezpłatnym wyżywieniem i zakwaterowaniem , ale bez możliwości nauki i bez wynagrodzenia. kar cielesnych iwykorzystywanie seksualne bez konsekwencji karnych dla sprawców jest na porządku dziennym. Chociaż w konstytucji Haiti po zakończeniu niewolnictwa i ogłoszeniu niepodległości w 1804 r. zawarto fragment , który w zasadzie zapewnia dzieciom „prawo do miłości, uwagi i zrozumienia”, a także reguluje „wolność pracy”, intencje te są nie zaimplementowane w codziennej rzeczywistości . [58] [59]

Republika Dominikany

Według szacunków Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji (OIM) około 2000 haitańskich dzieci jest nielegalnie przewożonych przez granicę do Dominikany przez gangi przemytnicze i sprzedawanych tam jako niewolnicy domowi i pracownicy rolni. [60]

Mauretania

Niewolnictwo w Mauretanii utrzymuje się pomimo jego wielokrotnego oficjalnego zniesienia – ostatnio w 2007 roku – i dotyka potomków ludzi, którzy byli zniewoleni pokolenia temu i nie zostali uwolnieni do dziś, ʿAbīd ( sing . Abd ), który używał „białych Maurów” ( Bidhan ) jako niewolnicy do służby. Ich liczba jest nieznana, ale organizacje praw człowieka oceniają na setki tysięcy.

Sudan

Ciągłe istnienie niewolnictwa w Sudanie i Sudanie Południowym wpłynęło przede wszystkim na grupy etniczne Dinka i Nuba i stało się znane na całym świecie dzięki raportom byłych niewolników, takich jak Mende Nazer i Francis Bok . Ile osób zostało tam zniewolonych lub nadal żyje w niewoli, nie jest dokładnie znane, szacunki wahają się od kilkudziesięciu tysięcy do setek tysięcy.

Wybrzeże Kości Słoniowej

Według Anti-Slavery International , według Greenpeace , około 200 000 niewolniczych dzieci, z których część pochodzi z sąsiednich krajów, ma zostać wykorzystanych jako robotnicy przy zbiorach na Wybrzeżu Kości Słoniowej , skąd pochodzi 40% światowych zbiorów kakao. Są to chłopcy i dziewczęta w wieku od 10 do 14 lat, głównie z Mali , Burkina Faso , Nigru , Nigerii , Togo i Beninu , i pracują bez wynagrodzenia tylko za wyżywienie i zakwaterowanie. 90% z nich musiałoby nosić ciężkie ładunki, a dwie trzecie niezabezpieczonych pestycydówrozpylać. Około 2000 roku producenci czekolady zobowiązali się zmienić tę sytuację. Według badań Instytutu Südwind , który znajduje się w pobliżu kościoła, po tym wydarzeniu prawie nic się nie wydarzyło. Jak to często bywa w handlu międzynarodowym, niska cena zakupu jest promowana niemal wszelkimi środkami. W Stanach Zjednoczonych toczy się zatem postępowanie sądowe przeciwko Nestlé w sprawie niewolnictwa i porwania dzieci z Mali. [61]

Afganistan

Zwłaszcza w północnym Afganistanie do dziś praktykowana jest wielowiekowa tradycja „ Bacha Baazi ” (dosłownie „zabawa dla chłopców” [62] ), która jest nadal społecznie akceptowana w dużych kręgach : Ta forma prostytucji dziecięcej , którą ONZ pracownik opisuje jako niewolnictwo dzieci 63] chłopiec przebrany za kobietę (Bacchá) najpierw tańczy przed mężczyznami, a potem zwykle musi ich zaspokajać także seksualnie. [63] „Tańczący chłopcy” mają od ośmiu do około czternastu lat, [64] często są kupowani od biednych rodzin, niektórzy są porywani lub sąSieroty z ulicy. [63] Są początkowo szkoleni na tancerzy do imprez rozrywkowych podobnych do sex party, ale najpóźniej po tym , jak zaczyna rosnąć broda , są wymieniani przez swoich „właścicieli” na młodszych chłopców, w najlepszym przypadku są małżeństwem ze starszą kobietą, która nie jest już dziewicą , a czasem też dogadują się z małym domem i gospodarstwem, [65] najczęściej po prostu gwałcone bez odszkodowania. [63] Sporo "Baccha Baazi" zostało zamordowanych po próbie ucieczki od swoich "panów" w ich "atrakcyjnym" czasie. [63]

Dzieje się tak, chociaż zgodnie z (niekwestionowaną) interpretacją niektórych egzegetów , czwarta sura Koranu wzywa do karania homoseksualnych aktów seksualnych :

„A ci, którzy to popełniają [hańba [66] ] was [mężczyzn], ukarzą oboje. A jeśli się nawrócą i poprawią, pozwól im odejść. Oto Bóg jest przebaczający i litościwy.

Sura 4 , werset 16 [67]

i chociaż obecne prawo w Afganistanie zabrania współżycia seksualnego z chłopcami lub nastolatkami poniżej 18 roku życia oraz z dziewczynami poniżej 16 roku życia, i chociaż większość afgańskich mężczyzn odrzuca homoseksualizm w codziennych rozmowach publicznych jako obrzydliwy i odrażający. [63]

Nepal

Poddaństwo jest zakazane w Nepalu od 2000 roku. Mimo to co roku sprzedaje się tysiące nieletnich dziewcząt, najczęściej od piątego roku życia, niektóre nawet od czwartego do piętnastego roku życia, aby pracować w domach bogatych właścicieli ziemskich jako tzw. Kamalaris [68] , zupełnie bez praw i bez żadnej ochrony, do 16 godzin dziennie wykonywać wszelkiego rodzaju prace. 10 procent z nich byłoby również molestowanych seksualnie przez swoich właścicieli . [69] [70] [71]

Uznanie nowoczesnych form niewoli za niewolnictwo

Artykuł 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zakazuje niewolnictwa. Wielu polityków i organizacje praw człowieka, których zaangażowanie w zwalczanie nowoczesnych form zniewolenia – zwłaszcza przymusowej prostytucji , pracy przymusowej , pracy dzieci [72] [73] i rekrutacji dzieci jako żołnierzy [74] [75] – zabiega o uznanie tych zjawisk za niewolnictwo. Mówi się, że obecnie na świecie jest więcej niewolników niż kiedykolwiek w historii ludzkości. [76] W § 104 austriackiego kodeksu karnegokarze handel niewolnikami i zniewolenie innych karą pozbawienia wolności od dziesięciu do dwudziestu lat; [77] w Niemczech sprawcy grozi od 6 miesięcy do 10 lat pozbawienia wolności (praca niewolnicza: § 233, wykorzystywanie seksualne: § 232, porwanie: § 234 StGB ).

Rada Europy potępia i kryminalizuje wszelkie formy niewolnictwa na podstawie Artykułu 4 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Ale nawet dzisiaj ludzie mogą znaleźć się w sytuacjach porównywalnych do bycia w niewoli. Przykładem tego jest przestępczy handel ludźmi i przetrzymywanie kobiet w celu wykorzystywania seksualnego. Przymusowa prostytucja kobiet i dziewcząt nasiliła się, zwłaszcza od upadku komunizmu w Europie Wschodniej i trwającej niestabilności na terytorium byłej Jugosławii. [78]

Organizacje praw człowieka pracują nad tym, aby przymusowa prostytucja była traktowana zgodnie z prawem jako niewolnictwo, a tym samym jako naruszenie praw człowieka. Dotyczy to również demokratycznych państw Europy Środkowej, gdzie m.in. T. dotychczasowe przepisy prawne są słabo implementowane.

Zniesienie niewolnictwa w teraźniejszości

Zobacz też

literatura

fabuła

Niemiecki

język angielski

  • Hilary Beckles, Verene Shepherd (red.): karaibskie społeczeństwo niewolników i gospodarka . Ian Randle Publishers, Kingston/James Currey Publishers, Londyn 1991.
  • Robert C. Davis, Chrześcijańscy niewolnicy i muzułmańscy mistrzowie – białe niewolnictwo na Morzu Śródziemnym, wybrzeżu Barbary i we Włoszech, 1500-1800. Palgrave Macmillan, Houndmills (GB) 2003, ISBN 0-333-71966-2 .
  • Seymour Drescher: Abolition - Historia niewolnictwa i antyniewolnictwa. Cambridge University Press, Nowy Jork 2009, ISBN 978-0-521-60085-9 .
  • Frederick C. Knight: Praca w diasporze – wpływ pracy afrykańskiej na świat anglo-amerykański 1650-1850. New York University Press, Nowy Jork/Londyn 2010, ISBN 978-0-8147-4818-3 .
  • Kenneth Morgan: Krótka historia niewolnictwa transatlantyckiego. Tauris, Londyn/Nowy Jork 2016, ISBN 978-1-78076-386-6 .
  • Orlando Patterson , Niewolnictwo i śmierć społeczna. Studium porównawcze. Harvard University Press, Cambridge (MA)/Londyn 1982, ISBN 0-674-81083-X .
  • Johannes Postma : Atlantycki handel niewolnikami . University Press of Florida, Gainesville i in. 2005
  • Joel Qirk: Projekt przeciw niewolnictwu. Od handlu niewolnikami do handlu ludźmi . University of Pennsylvania Press, Filadelfia 2011, ISBN 978-0-8122-4333-8 .
  • Jonathan Schorsch: Żydzi i Murzyni we wczesnym świecie nowożytnym. Cambridge University Press, Cambridge 2004, ISBN 0-521-82021-9 .
  • Eric Eustace Williams : Kapitalizm i niewolnictwo. University of North Carolina Press, Chapel Hill 1944.
  • Światowa historia niewolnictwa w Cambridge. 4 tomy, Cambridge University Press, Cambridge/Nowy Jork 2011 i n. (Tom 2 o średniowieczu jeszcze nieopublikowany).

Teraźniejszość

Niemiecki

język angielski

kino

  • Slaves Today - Deal Without Mercy , włosko-francuski dokument (1964)
  • Daniel Cattier, Juan Gélas, Fanny Glissant (dyrektor): Handel ludźmi – krótka historia niewolnictwa. Francja, Dokumentacja, 2018. Tytuł oryginalny: Les route de l'esclavage. [79]

linki internetowe

Commons : Slavery  - Album ze zdjęciami, filmami i plikami audio
Wikisłownik: niewolnictwo  - wyjaśnienia znaczenia, pochodzenie słowa, synonimy, tłumaczenia
Wikiźródła: Niewolnictwo  - źródła i pełne teksty

pozycje

  1. Friedrich Kluge , Alfred Götze : Słownik etymologiczny języka niemieckiego . Wydanie XX. Pod redakcją Walthera Mitzki . De Gruyter, Berlin / Nowy Jork 1967; Przedruk („21. wydanie niezmienione”) ibidem 1975, ISBN 3-11-005709-3 , s. 711 f.
  2. niewolnik. W: F. Kluge: Słownik etymologiczny języka niemieckiego . 1891.
  3. Friedrich Kluge : Słownik etymologiczny języka niemieckiego . Wydanie VII, pod redakcją Walthera Mitzki . Walter de Gruyter, Berlin 1957, ISBN 978-3-11-154374-1 , s. 712 (dostęp przez De Gruyter Online).
  4. Zobacz Malek Chebel: L'Esclavage en Terre d'Islam. Un tabou bien garde. Fayard, Paryż 2007, ISBN 978-2-213-63058-8 , s. 35. - Dla francuskiego mediewisty Jacquesa Heersa ta etymologia jest jasna.
  5. Alexandre Skirda, Zdrajca niewolników. L'esclavage des Blancs du VIIIe au XVIIIe siècle , Les Éditions de Paris: Paryż 2010, s. 5.
  6. Jacques Heers: Esclaves i domestiques au Moyen Âge dans le mediterraneen. Hachette, Paryż 1996, ISBN 2-01-279335-5 , s. 24-30.
  7. Por. Jacques Heers (1996), s. 7.
  8. O Patterson, Niewolnictwo i śmierć społeczna. 1982, s. 35-101.
  9. Georg Klaus, Manfred Buhr (red.): Marksistowsko-leninowski słownik filozofii. Rowohlt, Reinbek 1983, ISBN 3-499-16157-5 , s. 1109.
  10. Ira Berlin: Pokolenia niewoli: historia afroamerykańskich niewolników. Belknap Press z Harvard University Press, Cambridge/Londyn 2003, ISBN 0-674-01061-2 , s. 8 f.
  11. Geneza społeczeństw posiadających niewolników została opisana bardziej szczegółowo w Richard S. Dunn, Sugar and Slaves: The Rise of the Planter Class in the English West Indies, 1624–1713. Chapel Hill 1972; i Richard B. Sheridan, Sugar and Slavery: An Economic History of the British West Indias, 1623-1775. Baltimore 1973.
  12. Michael Zeuske: Podręcznik Historii niewolnictwa. Historia globalna od początków do współczesności. De Gruyter, Nowy Jork/Berlin 2019, ISBN 978-3-11-055884-5 , s. 213.
  13. Richard Konetzke : Ameryka Południowa i Środkowa I. Kultury indyjskie starożytnej Ameryki i hiszpańsko-portugalskie rządy kolonialne (=  Historia świata Fischera , t. 22). Fischer, Frankfurt nad Menem 1965, s. 173-204.
  14. Robert Delort : Le petit peuple des esclaves en Toscane, à la fin du Moyen Âge. W: Pierre Boglioni, Robert Delort, Claude Gauvard: Le petit peuple dans l'Occident médiéval. Terminologie, percepcja, rzeczywistość: Actes du Congrès international tenu à l'Université de Montréal 18-23 października 1999 (=  Publications de la Sorbonne. / Histoire ancienne et médiévale , tom 71). Publikacje de la Sorbonne, Paryż 2002, ISBN 978-2-85944-477-8 , s. 379-394.
  15. Zapomniane i stłumione. Jeszcze 40 lat temu dzieci były wykorzystywane w Szwajcarii jako niewolnicza praca. W: Süddeutsche Zeitung. 19 października 2009, s. 9.
  16. Uniwersytet Brandeis w tradycyjnym lub Chattel Slavery
  17. Konwencja uzupełniająca o zniesieniu niewolnictwa, handlu niewolnikami oraz instytucjach i praktykach podobnych do niewolnictwa (tutaj na stronie internetowej władz federalnych Konfederacji Szwajcarskiej), zob. art. 7.
  18. Katy Waldman: niewolnica czy zniewolona osoba? To nie tylko akademicka debata dla historyków amerykańskiego niewolnictwa. . W: Łupek , 19 maja 2015 . Źródło 20 maja 2015 . 
  19. Michael Zeuske : Podręcznik Historii niewolnictwa. Historia globalna od początków do współczesności. De Gruyter, Nowy Jork/Berlin 2019, ISBN 978-3-11-055884-5 , s. 445 f.
  20. Szeryf Abdul: Rebelia Zanj i przejście od niewolnictwa na plantacjach do niewolnictwa wojskowego . W: Studia porównawcze Azji Południowej, Afryki i Bliskiego Wschodu . taśma 38 , nie. 2 , 1 sierpnia 2018 r., ISSN  1089-201X , s. 246-260 , doi : 10.1215/1089201x-6982029 .
  21. Ernst Emmering: Ratyzbona i historia Europy . W: Konrad Maria Färber (red.): Almanach Regensburga . taśma 2008 . MZ Buchverlag, Regensburg 2008, ISBN 978-3-934863-44-6 , s. 26-27 .
  22. Matthias Hardt: Słowianie. w: Michael Borgolte (red.): Migracje w średniowieczu. Instrukcja. Akademia, Berlin 2014, ISBN 978-3-05-006474-1 , s. 171-181, tutaj s. 179.
  23. Por. tę francuską książkę Jacques'a Heersa: Esclaves et domestiques au Moyen Âge dans le monde méditerranéen. (Niewolnicy i służący w średniowieczu w świecie śródziemnomorskim.) Paryż 1996.
  24. Egon Flaig: Światowa historia niewolnictwa. Monachium 2009, s. 158 f.
  25. ^ a b Mario Klaer: Wprowadzenie. W: to samo (red.): Piractwo i niewola na Morzu Śródziemnym 1550–1810 (= Routledge research in Early Modern History. ). Routledge, Londyn/Nowy Jork 20189, ISBN 978-1-138-64027-6 , s. 1-22.
  26. Gerald MacLean, Niewolnictwo i wrażliwość: dylemat historyczny. W: Brycchan Carey, Peter J. Kitson (red.): Slavery and the Cultures of Abolition: Essays Marking the Bicentennial of the British Abolition Act of 1807 (= Eseje o sztuce i kulturze. ). DS Brewer, Cambridge 2007, ISBN 978-1-84384-120-3 , s. 173-194.
  27. Robert C. Davis, Chrześcijańscy niewolnicy, muzułmańscy mistrzowie: białe niewolnictwo na Morzu Śródziemnym, wybrzeżu Barbary i we Włoszech, 1500-1800. Palgrave Macmillan, Basingstoke 2003, Houndmills GB 2003,.
  28. Jürgen Osterhammel: Transformacja świata. Historia XIX wieku . Wydanie specjalne, wydanie drugie. Beck, Monachium 2011, ISBN 978-3-406-61481-1 , s. 1191 .
  29. Jürgen Osterhammel: Transformacja świata. Historia XIX wieku . Wydanie specjalne, wydanie drugie. Beck, Monachium 2011, ISBN 978-3-406-61481-1 , s. 1190 .
  30. Posłowie Mauretanii uchwalają prawo dotyczące niewolnictwa . W: BBC News , 9 sierpnia 2007. Pobrano 17 stycznia 2011. 
  31. Louis Sala-Molins, Les misères des Lumières. Sous la raison l' outrage , Homnisphères: Paris 2008 (wznowienie pierwszego wydania z 1992 r.), ISBN 2-915129-32-0 , s. 22.
  32. Louis Sala-Molins: Le Code Noir ou le calvaire de Canaan. Quadrige / PUF, Paryż 1987. (Przedruk: 2007, ISBN 978-2-13-055802-6 ).
  33. Jacques Heers (1996), s. 7 i n.
  34. Deutsche Welle: Posąg Kolumba ścięty w Bostonie, inny zwieńczony w Richmond. 10 czerwca 2020, pobrane 15 czerwca 2020 (w języku angielskim).
  35. Malek Chebel (2007), s. 91.
  36. ^ 2018 Global Slavery Index: Ustalenia , obejrzano 30 maja 2021 r.
  37. Grecki słownik online . Wejście: βάρβαρος Wł.: gottwein.de
  38. Tukidydes ; Wojna peloponeska. dialog Meliera. / Tłumaczenie: Tukidydes [v400], Georg Peter Landmann (red.): Wojna peloponeska (= biblioteka starożytnego świata; Historiae ). Artemis i Winkler, Düsseldorf/Zurych 2002, ISBN 3-7608-4103-1 .
  39. Wolfgang Will : Zatonięcie Melos. (Polityka władzy w ocenie Tukidydesa i niektórych współczesnych). Habelt, Bonn 2006, ISBN 3-7749-3441-X .
  40. Plutarch : Życie Agesilausa 7, 6 .
  41. Ksenofont , Helleniká ( 1, 6, 14 ).
  42. Yvon Garlan: Les Esclaves w Grecji ancienne. La Découverte, Paryż 1982, s. 57.
  43. Arystoteles , Polityka I. 6.
  44. Arystoteles: Polityka. 1254a, 20n.
  45. Ronald Daus: Wynalazek kolonializmu. Młot, Wuppertal 1983, ISBN 3-87294-202-6 .
  46. Josef Spindelböck : Moralna ocena niewolnictwa. Lekcja dotycząca problemu uznawania powszechnie obowiązujących norm moralnych. W: Nowy porządek. Tom 68, 2014, s. 175 f. ( online ).
  47. Lewis Hanke, Arystoteles i Indianie amerykańscy, Studium uprzedzeń rasowych we współczesnym świecie. 1959, s. 14.
  48. Socjologia Południa, czyli upadek wolnego społeczeństwa. Richmond 1854, s. 179.
  49. ^ a b Badische-zeitung.de , Ausland , 1 czerwca 2016, AFP : mówi się, że 45 milionów ludzi żyje jako niewolnicy (19 czerwca 2016)
  50. Śmierć niewolnika. W: Die Zeit , 21 lutego 2008.
  51. taz.de , 30 marca 2008: Ambasada rekompensuje niewolnikowi
  52. Zobacz na przykład wydaną przez IS fatwę dotyczącą postępowania z zniewolonymi kobietami . ORF News, 29 grudnia 2015 r.
  53. a b walkfreefoundation.org
  54. a b globalslaveryindex.org
  55. Global Slavery Index: W Rosji jest 800 tysięcy ofiar współczesnego niewolnictwa , Novaya Gazeta, 22 lipca 2018 r.
  56. ^ Por. Julia Harnoncourt: Trabalho escravo ? Porównanie historyczne na poziomie globalnym, w: Yearbook for Research on the History of the Labor Movement , Issue III/2015.
  57. O debacie prawnej na temat „współczesnego niewolnictwa” w Brazylii zob. Giselle Sakamoto Souza Vianna: Przymus i wolność formalna we współczesnym niewolnictwie w Brazylii: Omawiane koncepcje , w: Praca - Ruch - Historia. Czasopismo Studiów Historycznych , nr I/2016.
  58. Gaby Herzog: Niewolnicze dzieci Port-au-Prince. W: Berliner Zeitung. 2009 25 sierpnia, s. 8 , pobrane 2009 26 sierpnia .
  59. Jürgen Schübelin: Bezprawny, zależny, poddany ekstradycji: niewolnicy dzieci na Haiti. (Już niedostępny online.) W: Kindernothilfe - Tematy - Praca dzieci - Reportaż: Niewolnicy dzieci na Haiti. Dawniej w oryginale ; pobrano 26 sierpnia 2009 .  ( strona nie jest już dostępna , szukaj w archiwach internetowych )@1@2Vorlage:Toter Link/www.kindernothilfe.de
  60. OIM - Pomoc dzieciom będącym ofiarami handlu ludźmi na Haiti
  61. Taka słodka, a jednak tak gorzka. W: Czas. 17 grudnia 2009 nr 52.
  62. Wizyta Specjalnego Przedstawiciela ds. Dzieci i Konfliktów Zbrojnych w Afganistanie. (PDF) ONZ, luty 2010, s. 9 , zarchiwizowane od oryginału 29.08.2010 ; Pobrano 29 sierpnia 2010 (w języku angielskim).
  63. a b c d e f Florian Flade: Baccha Baazi – afgańskie prostytutki dziecięce: Na oczach zachodnich żołnierzy cicha forma wykorzystywania dzieci jest praktykowana w Afganistanie. W: Świat. 27 sierpnia 2010, pobrane 29 sierpnia 2010 .
  64. berliner-zeitung.de , 1 kwietnia 2010, Antonia Rados: niewolnice seksualne w Afganistanie
  65. Wykorzystywane i mordowane – osoby molestujące dzieci w Afganistanie. Film Jamiego Dorana (tytuł oryginalny: Tańczący chłopcy z Afganistanu , 2010), premiera niemiecka: Phönix 11 sierpnia 2011, godz.
  66. Niezweryfikowane tłumaczenie z Internetu. – Czy ktoś ma oryginalne sformułowanie z tłumaczenia (Khoury), na którym oparty jest ten cytat z sury?!
  67. Adel Theodor Khoury: Koran. arabsko-niemiecki. Gütersloh 2004, s. 154.
  68. ONZ wzywa do zaprzestania nepalskiej praktyki wykorzystywania młodych dziewcząt jako pracownic domowych. Centrum informacyjne ONZ
  69. Handel ludźmi: powstanie nepalskich dzieci-niewolników. W: Lustro. nr 10, 5 marca 2011, s. 54-58.
  70. Urmila Chaudhary, Nathalie Schwaiger: Dziecko niewolnika: sprzedane, uprowadzone, zapomniane – moja walka o córki Nepalu. Droemer Knaur, Monachium 2011, ISBN 978-3-426-65497-2 .
  71. Dialika Krahe: bunt niewolników . Na: spiegel.de Der Spiegel od 5 marca 2011; ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  72. Edukacja jest najskuteczniejszą bronią przeciwko wyzyskowi. W: magazyn greenpeace 6.00 ( Memento z 20.06.2012 w Internet Archive )
  73. Praca dzieci. Na: antislavery.org ( Pamiątka z 1 marca 2009 w Internet Archive )
  74. Roland Kirbach: Współczesne niewolnictwo: Wywiad z Andreasem Risterem z Terre des hommes . Na: zeit.de Die Zeit od 28 sierpnia 2003 r.; ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  75. Melanie Gow (Towarzystwo Przeciwko Niewolnictwu): Dzieci-żołnierze . Pod adresem: anti-slaverysociety.addr.com od 2002 roku; ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  76. Immorfo: E. Benjamin Skinner: A World Enslaved ( Pamiątka z 8 lutego 2016 r. w Internet Archive ). Pod adresem: wordsinresistance.wordpress.com z 27 grudnia 2008 r. ( Polityka zagraniczna z marca/kwietnia 2008 r.); ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  77. Kodeks Karny System Informacji Prawnej Republiki Austrii Na stronie: ris.bka.gv.at ; ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  78. Boris Kanzleiter: Unia Europejska rozwija centrum handlu ludźmi . Na: heise.de (heise online) od 1 sierpnia 2002; ostatni dostęp 11 lutego 2016 r.
  79. ( online w arte -tv)